هنگام خرید عینک آفتابی علاوه بر کیفیت عینک، توجه به اندازه و فرم چهره‌ هم بسیار مهم است. زیرا عینک باید به خوبی روی صورت‌تان بنشیند تا بتواند از چشمان‌تان در برابر نور خورشید به خوبی مراقبت کند. در ضمن انتخاب عینک آفتابی مناسب، ظاهر شما را هم شیک و جذاب می‌کند.

انتخاب بهترین عینک مناسب چهره‌تان

هنگام خرید عینک آفتابی علاوه بر کیفیت عینک، توجه به اندازه و فرم چهره‌ هم بسیار مهم است. زیرا عینک باید به درستی روی صورت تان بنشیند تا بتواند از چشمان‌تان در برابر نور خورشید به خوبی مراقبت کند. در ضمن عینک آفتابی مناسب، ظاهر شما را هم شیک و جذاب می‌کند.

اندازه قاب عینک

برای انتخاب اندازه قاب عینک،‌ باید به اندازه صورت خود توجه کنید. قاب‌های کوچک مناسب صورت‌های کوچک هستند و برعکس. این یک قاعده کلی است که باید آن را در نظر بگیرید. برای اینکه متوجه شوید اندازه عینک چگونه است، به ابعاد عینک مورد نظرتان توجه کنید که معمولا این سه بخش هستند: اندازه چشم‌ها، اندازه پل عینک و اندازه دسته عینک.

تمام سازندگان عینک با استفاده از این اندازه‌ها، عینک‌های خود را تولید می‌کنند.

  • اندازه چشم: این اندازه‌گیری به صورت افقی انجام می‌شود و از لبه‌های بیرونی لنز را از این طرف تا به طرف دیگر اندازه می‌گیرند که تقریبا ۴۰ تا ۶۲ میلی‌متر است.
  • اندازه پل عینک: این بخش هم مربوط به پل بین دو لنز عینک است که پهنای آن معمولا ۱۴ تا ۲۴ میلی‌متر است.
  • اندازه دسته عینک:طول دسته عینک از ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلی‌متر متغیر است.

تعیین فرم صورت

برای اینکه بدانید چه عینکی به چهره‌تان می‌آید، ابتدا باید صورت‌تان را اندازه‌گیری و فرم صورت‌تان را تعیین کنید. سپس نوع عینک دلخواه‌تان را انتخاب کنید.

اندازه‌گیری ابعاد صورت کمک می‌کند تا اندازه و فرم صورت‌تان را بدانید. برای اندازه‌گیری آن، ابتدا مقابل آینه بایستید و چند مرحله زیر را انجام دهید:

مرحله۱: اندازه‌گیری صورت از استخوان گونه

متر را روی استخوان گونه (درست زیر چشم) یک طرف صورت‌تان بگذارید و تا به روی استخوان گونه طرف دیگر صورت‌تان را اندازه بگیرید. سپس این عدد را یادداشت کنید.

مرحله۲: اندازه‌گیری خط فک

متر را زیر استخوان فک‌ یک طرف صورت‌تان قرار دهید و از زیر چانه‌تان عبور داده و تا استخوان فک طرف دیگر را اندازه بگیرید. این عدد به‌دست آمده را هم یادداشت کنید.

مرحله۳: اندازه‌گیری طول صورت

متر را در مرکز رویش مو بالای پیشانی قرار دهید و از روی بینی عبور دهید و به زیر چانه برسید. پس از اندازه‌گیری، عدد حاصل را یادداشت کنید.

مرحله۴: اندازه‌گیری پهنای پیشانی

از قسمت رویش مو در سمت راست پیشانی تا سمت چپ پیشانی را با متر اندازه بگیرید. این عدد را هم یادداشت کنید.

پس از اینکه اندازه‌هایتان را یادداشت کردید، کمترین و بیشترین‌های آنها را در نظر بگیرید و صورت‌تان را با انواع فرم‌های صورت، مقایسه کنید.

  • به طور مثال، اگر پهنای صورت‌تان به اندازه طول آن بود، صورت‌تان گرد یا مربعی است. منتها قسمت فک صورت‌های مربعی، زاویه‌دار است اما صورت‌های گرد، این زوایا را ندارند.
  • اگر طول صورت‌تان بیش از پهنای آن است، کشیده، بیضی یا مستطیلی است. اگر می‌خواهید بدانید، دقیقا کدام یک از این فرم‌هاست، باید به اندازه‌گیری‌هایتان در پیشانی، استخوان گونه و خط فک، نگاه کنید. اگر اندازه صورت‌تان از پیشانی تا به چانه، بتدریج کم و باریک می‌شود، صورت‌تان قلب‌شکل یا بیضی است. اگر اندازه‌ها تقریبا مشابه هستند، چهره‌تان کشیده یا مستطیلی است.
  • اگر چهره‌تان از پیشانی تا خط فک، پهن‌تر می‌شود، آن مثلثی شکل است.

با توجه به اندازه‌گیری‌هایتان و مقایسه آنها با یکدیگر، ببینید به کدام یک از فرم چهره‌های زیر شبیه هستید و عینک مناسب خود را تهیه کنید.

تعیین عینک مناسب فرم صورت

صورت گرد

صورت گرد - انتخاب عیتک

منحنی‌های قابل توجهی روی صورت‌های گرد وجود دارد. بنابراین بهترین عینک برای این افراد عینک‌هایی هستند که خطوط منحنی نداشته باشند اما خطوط زاویه‌ای تیزی در آنها مشاهده شود. این خطوط باعث می‌شوند که صورت گردتر، لاغرتر و کمی تیزتر به نظر آید. فریم‌های دسته بلند و رنگی، مناسب این افراد است. عینک‌های مستطیلی، مربعی، رپ و شیلد برای صورت‌های گرد، ایده‌آل هستند. عینک رپ یا پوشش (wrap)، فریم‌های نیمه گرد دارد و کاملا روی چشم را می‌پوشاند و عینک‌های شیلد یا سپر(shield) هم لنزهای بزرگ دارند.

صورت مربعی

صورت مربعی - انتخاب عینک

طول و عرض صورت‌های مربعی معمولا به یک اندازه است. پیشانی این افراد پهن و خط چانه‌شان کاملا مشخص است. این افراد در گروهی قرار می‌گیرند که باید قاب عینک‌های گرد و بیضی شکل انتخاب کنند. بدین ترتیب گوشه‌های تیز صورت‌شان با استفاده از این نوع عینک‌ها، متعادل می‌شود. به طور مثال عینک‌های خلبانی، پروانه‌ای، گرد یا هر نوع عینکی که خطوط گرد یا بیضی داشته باشد، مناسب این افراد است.

صورت بیضی

صورت بیضی - انتخاب عینک

هر نوع قاب عینکی روی صورت‌های بیضی جذاب به نظر می‌رسد. صورت‌های بیضی اندکی گرد هستند و خطوط چهره‌شان تقریبا با یکدیگر متناسب هستند. هر نوع عینک از عینک‌های ورزشی گرفته تا هر عینک دیگر، مناسب این افراد است. فقط آنها نباید از عینک‌های بسیار بزرگ که خطوط زیبای متقارن صورت‌شان را می‌پوشاند، استفاده کنند. اگر صورت‌تان بیضی است، از عینک‌هایی استفاده کنید که فقط از ابرو تا استخوان گونه‌تان را بپوشاند.

صورت کشیده

صورت کشیده - انتخاب عینک

صورت‌های کشیده که به مستطیلی هم معروف‌اند، بلند و بازیک هستند و زوایای اندکی دارند. عینک‌های بسیار بزرگ، مناسب صورت‌های کشیده است. در ضمن بهتر است که ششیشه عینک مستطیلی باشد و فریم ضخیمی داشته باشد. بدین ترتیب به پهنای صورت افزوده می‌شود. مدل‌های عینک رپ، شیلد، مربعی، ویفرر و وینتژ مناسب این فرم صورت هستند. بدین ترتیب کمی زاویه و خطوط برجسته به صورت‌های کشیده می‌دهند. اگر صورت کشیده‌ای دارید، هرگز از عینک‌های با قاب‌های کوچک استفاده نکنید.

صورت لوزی

صورت لوزی- انتخاب عینک

فرم صورت افرادی که خط فک و پیشانی باریکی دارند و گونه‌هایشان، پهن‌ترین قسمت صورت‌شان است، لوزی است. عینک‌های بدون فریم و بیضی مناسب چهره این افراد هستند. اگر صورت‌تان لوزی‌شکل است، باید از عینک‌هایی استفاده کنید که منحنی‌های ملایمی دارند. در ضمن نباید پهنای عینک از گونه‌هایتان بزرگتر باشد.

صورت قلبی

صورت قلبی - انتخاب عینک

این فرم صورت را گاهی مثلثی می‌گویند. صورت در قسمت شقیقه‌ها پهن است و به چانه که می‌رسد، باریک می‌شود. عینک‌هایی که خطوط نرم و گرد دارند، مناسب این نوع صورت هستند. عینک‌های چشم‌گربه‌ای یا عینک‌هایی که لبه‌های آن گرد است، برای این گروه از افراد ایده‌آل‌اند. این عینک‌ها، فرم صورت‌شان را متعادل‌تر می‌کند.

انتخاب عینک بر مبنای رنگ پوست و مو

رنگ پوست سرد

اگر رنگ پوست شما زمینه صورتی، قرمز یا آبی دارد، در گروه افرادی قرار دارید که پوست‌شان سرد است. بنابراین باید از عینک‌هایی با قاب‌های سبز، ارغوانی، آبی، صورتی یا نقره‌ای استفاده کنید.

رنگ پوست گرم

اگر رنگ پوست‌تان زمینه زرد، هلویی و طلایی دارد، پس پوست‌تان از نوع گرم است. بنابراین عینک‌های با قاب‌های قرمز، قهوه‌ای، نارنجی، طلایی یا زرد مناسب‌تان است.

رنگ پوست طبیعی

اگر رنگ پوست‌تان، ترکیبی از رنگ پوست سرد و گرم است، بنابراین قاب‌های تیره، مناسب‌تان است. البته انتخاب رنگ سیاه، کمی دلگیرکننده است. می‌توانید به جای آن از رنگ‌ قهوه‌ای سوخته استفاده کنید.

انتخاب عینک برمبنای رنگ مو

شیشه‌های تیره برای افرادی که موهای تیره دارند، مناسب است. این نوع رنگ‌ها به طور طبیعی زیبایی موهایتان را برجسته می‌کنند و شکوه بسیاری به چهره‌تان می‌دهند. همچنین رنگ‌های روشن مناسب افرادی است که موهای روشن دارند.

 

به کمک یافته‌های علمی، پوست خود را بهتر بشناسید و آن را جوان و جذاب نگه دارید.


17900تومان


بزرگ شدن پروستات، از جمله اختلالاتی است که تأثیر زیادی بر کیفیت زندگی روزمره دارد، به همین خاطر درمان و تخفیف علائم و نشانه‌های آن اهمیت بسزایی پیدا می‌کند. بخش‌های ابتدایی مقاله را به معرفی این اختلال اختصاص داده‌ایم تا درک بهتر و جامع‌تری از آن پیدا کنید. سپس به معرفی روش‌های درمانی مختلف موجود برای درمان بزرگ شدن پروستات خواهیم پرداخت. علت این معرفی آن است که هر یک از این روش‌ها، عوارض و مسائل منحصربه‌فرد خود را دارد و با استفاده از این اطلاعات، کار ساده‌تری برای انتخاب روش درمانی مناسب خواهید داشت. با ما همراه باشید.

مشکل از جایی شروع می‌شود که خواب شبانهٔ مردان تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد و کسی که هر شب بدون دردسر خواب راحتی را تا صبح تجربه می‌کرده است، حالا شبی یک یا دو بار باید از خواب بیدار شود و به دست‌شویی برود. این حالت اولین نشانهٔ رایج بزرگ شدن پروستات در مردان است. از دیگر نشانه‌های رایج این اختلال می‌توان به مشکل در دفع ادرار و چکه کردن آن اشاره کرد. بزرگ شدن پروستات، مثل سفید شدن موها از عوارض طبیعی کهولت سن است و در صورتی که روند درمانی مناسب برای کنترل آن در نظر گرفته نشود، به‌مرور زمان تعداد دفعات استفادهٔ شب‌هنگام از دست‌شویی بیشتر می‌شود و این تکرر ادرار، در طول روز هم آزاردهنده می‌شود.

تکرر ادرار شبانه - بزرگ شدن پروستات

کِوین اسلاوین، استاد اورولوژی (پزشکی مجاری ادراری یا ادرارشناسی) دانشکدهٔ پزشکی بِیلورِ هوستون در این باره عنوان کرد: «کسانی که از مشکل بزرگ شدن پروستات رنج می‌برند، امکان ندارد بتوانند مثلا تمام طول مدت پرواز یا جلسه‌ای را که در آن هستند، بدون استفاده از دست‌شویی سر کنند. این مسئله به‌مرور آزاردهنده می‌شود».

هایپرپلازی (یا بیش‌رویش) خوش‌خیم پروستات (به‌اختصار BPH)، اسم دیگر بزرگ شدن پروستات است. طبق اطلاعات منتشرشده توسط سازمان ملی بیماری‌های مرتبط با اورولوژی و بیماری های کلیوی آمریکا، این اختلال در میان مردان بالای پنجاه سال بسیار رایج است و بیش از ۵۰٪ مردان بالای شصت سال از آن رنج می‌برند؛ این میزان برای مردان ۸۵ سال به بالا به ۹۰٪ می‌رسد.

علت بزرگ شدن پروستات و علائم آن

علت بزرگ شدن پروستات - علائم بزرگ شدن پروستات

در مردان، ادرار در مثانه جمع می‌شود و از طریق مجرای ادراری خارج می‌شود. بزرگ شدن پروستات، باعث انسداد مجرای ادراری و خارج نشدن ادرار می‌شود. زمانی که این اختلال بروز پیدا می‌کند، سلول‌های پروستات به‌تدریج بیشتر و بیشتر می‌شوند و باعث بزرگ‌تر شدن آن می‌شوند و این افزایش حجم، مجرای ادراری را تحت فشار قرار می‌دهد. در نتیجهٔ این فعل‌وانفعالات، مجرای ادراری تنگ‌تر می‌شود و مثانه، برای اینکه منقبض بشود و ادرار را از بدن خارج کند، فشار بیشتری را متحمل می‌شود.

پس از چندی عضله‌های مثانه به‌تدریج قوی‌تر، ضخیم‌تر و حساس‌تر می‌شوند و به‌دنبال این تغییر حالت، حتی زمانی که میزان ادرار جمع‌شده در آن ناچیز باشد، شروع به منقبض شدن می‌کند؛ همین مسئله است که باعث تکرر ادرار می‌شود. از عوارش دیگرِ بزرگ شدن پروستات این است که تنگ شدن مجرای ادراری، در کارکرد معمول عضلهٔ مثانه اختلال به وجود می‌آورد و به این خاطر، همیشه کمی از ادرار در مثانه باقی می‌ماند و کاملا تخلیه نمی‌شود.

از جمله رایج‌ترین علائم و نشانه‌های بزرگ شدن پروستات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • ضعیف/آرام شدن جریان ادرار؛
  • احساس خالی نشدن کامل مثانه پس از ادرار؛
  • دشوار شدن شروع جریان ادرار؛
  • تکرر ادرار؛
  • نیاز فوری به ادرار (ناتوانی در کنترل ادرار و به تعویق انداختن دفع آن)؛
  • بیدار شدن‌های مکرر شبانه برای دفع ادرار؛
  • چکه کردن مداوم ادرار؛
  • دفع دوبارهٔ ادرار، تنها چند دقیقه بعد از آخرین بار.

تخلیه نشدن کامل مثانه ممکن است عفونت دستگاه ادراری را به دنبال داشته باشد. اختلالات مزمن دیگری هم هستند که ممکن است در نتیجهٔ بزرگ شدن پروستات و به‌مرور زمان بروز پیدا کنند؛ از آن جمله می‌توان به سنگ مثانه، پدیدار شدن خون در ادرار، ادرار بی‌اختیار و احتباس شدید ادرار (ناتوانی در دفع ادرار) اشاره کرد. اگر دفع ادرار به‌کل ناممکن شد، حتما باید در اسرع وقت به بیمارستان مراجعه و نسبت به درمان این وضعیت اقدام شود. بزرگ شدن پروستات در بعضی موارد نادر آسیب دیدن مثانه و/یا کلیه را هم به دنبال دارد.

رویکرد مردان در مواجه با مشکل بزرگ شدن پروستات؛ روند درمان این اختلال

دکتر اسلاوین گفته است که بر اساس تجربیات و مشاهداتش در طول دوران کاری، اغلب مردان، پیش از آنکه به پزشک مراجعه کنند، ماه‌ها و حتی سال‌ها مشکل بزرگ شدن پروستات را پشت گوش می‌اندازند و در نهایت زمانی به فکر درمان می‌افتند که خواب شبانه‌شان، به واسطهٔ تکرر ادرار شبانه تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد. او دربارهٔ روند تشخیص اختلال عنوان کرد: «نمی‌توان در همهٔ موارد در همان ابتدای کار با قطعیت علت اختلالات ادراری را مشخص کرد و پی بردن به این مسئله کمی دشوار است. به هر عنوان، توصیه می‌شود به محض مشاهدهٔ هر گونه تغییر و اختلال در چگونگی دفع ادرار، به پزشک متخصص مراجعه شود، چراکه ممکن است ریشهٔ اختلال در مسائلی چون سرطان مثانه، سنگ مثانه و سرطان پروستات باشد. بزرگ شدن پروستات نوعی تشخیص ضمنی است: به این معنا که ابتدا آزمایش‌های مربوط به اختلالات جدی‌تر صورت می‌گیرند و اگر اثری از آن‌ها مشاهده نشد، به بررسی وضعیت پروستات روی می‌آورند».

در آمریکا، پرسش‌نامه‌ای وجود دارد که مختص به بررسی وضعیت پروستات است و توسط اورولوژیست‌های این کشور استفاده می‌شود. روند کار با آن به این صورت است که پس از پر کردن پرسش‌نامه توسط مُراجع، امتیازی بر اساس جواب‌هایش به او تعلق می‌گیرد و هر چه این امتیاز بیشتر باشد، شدت اختلال در کارکرد پروستات بیشتر خواهد بود و با توجه به آن مشخص می‌شود که آیا به درمان احتیاج هست یا خیر.

نکتهٔ دیگر این است که بزرگ شدن پروستات، مسائل و مشکلاتی که به‌دنبال دارد، بسته به شرایط منحصربه‌فرد هر شخص متفاوت خواهد بود. در واقع بعضی افراد پروستات‌شان بیشتر از دیگران بزرگ می‌شود. کسانی هم هستند که با وجود بزرگ شدن پروستات، مشکلی در دفع ادرار و تخلیهٔ مثانه ندارند.

مشورت با پزشک برای بررسی روند بیماری و درمان آن

زیر نظر گرفتن وضعیت بزرگ شدن پروستات

اگر علائم بزرگ شدن پروستات چندان جدی نباشند و برای مثال، پس از آنکه مُراجع به سؤال‌های پرسش‌نامهٔ مربوط به آن جواب داد و امتیاز پایینی دریافت کرد، شاید بهترین رویکرد این باشد که پیش از شروع روند درمان، کمی صبر کند؛ البته صبر کردن به این معنا نیست که به‌کلی اختلال فراموش شود. باید حداقل سالی یک‌بار چکاپ کاملی برای بررسی وضعیت اختلال انجام بدهد. به این صورت، پزشک متخصص می‌تواند مشکلات ناشی از بزرگ شدن پروستات را در همان مراحل اولیه تشخیص بدهد و تدابیر لازم را برای پیشگیری و درمان آن لحاظ کند. یکی از مزایای استفاده از پرسش‌نامه این است که تا حدود زیادی، زمانِ نیاز به درمان را مشخص می‌کند.

مهم‌ترین عامل تعیین‌کنندهٔ نیاز به درمان، تأثیری است که اختلال بر کیفیت زندگی روزانه می‌گذارد. در واقع اگر انسداد مجرای ادرار، به تشخیص پزشک، در آینده منجر به اختلالات جدی‌تری چون ناتوانی در دفع ادرار، پدیدار شدن خون در ادرار، سنگ مثانه یا نارسایی کلیه شود، روند درمان آغاز خواهد شد.

برای اینکه بدانید به طی کردن روند درمانی نیاز دارید یا خیر، می‌توانید از چند سؤال زیر کمک بگیرید:

  • علائم بزرگ شدن پروستات تا چه حد جدی هستند؟
  • آیا شما را از انجام کارهایی که دوست دارید باز می‌دارند؟
  • آیا کیفیت زندگی‌تان را تحت‌تأثیر قرار داده‌اند؟
  • آیا روزبه‌روز علائم بدتر می‌شوند؟
  • آیا برای پذیرفتن خطرهای کوچکی به‌منظور رها شدن از شر این علائم آمادگی دارید؟
  • آیا از خطرات مربوط به روش‌های درمانی مختلف آگاهی دارید؟
  • آیا وقت آن رسیده است که در مورد مشکل‌تان کاری انجام بدهید؟

انتخاب روش درمان بزرگ شدن پروستات

تعدادی روش درمانی وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توان علائم بزرگ شدن پروستات را کاهش داد: استفاده از دارو، روش درمانی با حداقل تهاجم (روش تهاجمی در پزشکی به روش‌هایی اشاره دارد که شامل جراحی یا سوزن زدن، و به‌طور کلی وارد کردن جراحت به بدن هستند) و جراحی از جمله این روش‌ها هستند. انتخاب روش درمانی مناسب به عواملی چون نشانه‌های منحصربه‌فرد بزرگ شدن پروستات در هر شخص و شدت این نشانه‌ها بستگی دارد (و نیز به این مسئله که آیا به بیماری دیگری دچار هست یا خیر).

از دیگر عوامل مؤثر بر انتخاب روش درمان مناسب می‌توان به اندازهٔ غدهٔ پروستات، سن و وضعیت کلی سلامتی اشاره کرد. برای نمونه، روش درمانی مناسب برای مردی پنجاه ساله، در مقایسه با مردی هشتاد ساله، متفاوت خواهد بود. کسی که مسن‌تر است، احتمالا ترجیح می‌دهد با مصرف دارو یا جراحی در کوتاه‌ترین زمان ممکن علائم اختلالش را تخفیف بدهد و در سوی دیگر، شخص جوان‌تر ترجیح می‌دهد از روش‌های درمانی با حداقل تهاجم استفاده کند. نتایج تحقیقات حاکی از آن است که مؤثرترین روش درمان بزرگ شدن پروستات، جراحی است، اما در میان روش‌های مختلف پرخطرترین روش نیز هست.

روند درمان اختلال معمولا به این صورت است که کار با تجویز دارو شروع می‌شود و اگر پیشرفتی حاصل نشود، برای کاهش اندازهٔ پروستات روش‌های درمانی با حداقل تهاجم مورد استفاده قرار می‌گیرند. این روش‌های درمانی بسیار کارآمد هستند و عوارض جدی ندارند.

اگر علائم و نشانه‌های بزرگ شدن پروستات واقعا آزاردهنده شوند یا آنکه اختلالات جدی‌ای نظیر احتباس ادرار، عملا زندگی روزمره را مختل کنند، احتمالا گزینهٔ بهتر برای درمان، جراحی خواهد بود. روش درمان با حداقل تهاجم برتری‌هایی نسبت به جراحی دارد؛ از جمله آنکه پس از استفاده از آن به زمان کمتری برای بهبودی (ریکاوری) نیاز خواهد بود، اما احتمال آن وجود دارد که بزرگ شدن پروستات به‌کلی با یک بار استفاده از این روش درمانی بهبود پیدا نکند و در آینده به استفادهٔ مجدد از آن نیاز شود. به‌علاوه، در مواقع نادری پیش می‌آید که جراحی پروستات عوارض جدی‌ای چون بی‌اختیاری بلندمدت ادرار و مشکلات مرتبط با نعوظ به‌همراه دارد و روش درمانی با حداقل تهاجم، چنین عوارضی ندارد.

داروهای مورد استفاده برای درمان

داروهای مورد استفاده برای درمان بزرگ شدن پروستات

تعدادی دارو وجود دارند که دارای تأییدیهٔ سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) هستند و در تخفیف علائم و نشانه‌های رایج بزرگ شدن پروستات نقش مؤثر دارند. کارکرد داروها به این صورت است که یا به کوچک شدن پروستات کمک می‌کنند یا آنکه با متوقف کردن تکثیر سلول‌های پروستات، از بزرگ‌تر شدن آن جلوگیری می‌کنند. عارضهٔ رایجی به‌خاطر استفاده از این داروها مشاهده نشده است و به‌علاوه، تأثیر بسزایی بر تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات بسیاری از مردان داشته‌اند، به همین خاطر استفاده از این روش درمانی بسیار محبوب است.

پرسش‌نامه‌ای که پیش‌تر به آن اشاره شد، در اینجا هم کاربرد دارد و پزشک متخصص، با استفاده از آن می‌تواند اطلاعاتی دربارهٔ چگونگی تأثیر دارو بر تخفیف علائم اختلال به دست بیاورد.

داروهای مورد استفاده برای درمان این اختلال به دو نوع کلی تقسیم می‌شوند: مسدودکننده‌های آلفا (یا آلفا بلاکرز) و مهارکننده‌های آلفا-۵ ردوکتاز.

مسدودکننده‌های آلفا

این نوع از داروها اندازهٔ پروستات را کوچک‌تر نمی‌کنند و تأثیرشان کاهش علائم بزرگ شدن پروستات است. مسدودکننده‌های آلفا عضله‌های اطراف پروستات و گردنهٔ مثانه را آزاد می‌کنند و باعث باز شدن انسداد مجرای ادرار می‌شوند. این داروها به‌سرعت اثر می‌کنند و ظرف مدت یک یا دو روز، اولین نشانه‌های بهبود علائم، با مصرف آن‌ها پدیدار می‌شود. بیشترین تأثیر داروها بر روی مردانی است که پروستات‌شان خیلی بزرگ نشده باشد. این نوع از داروها شامل فلومکس (تامسولوسین)، اوروزاترال (آلفوزوسین)، هیترین (ترازوسین)، کاردورا (دوکسازوسین) و راپافلو (سیلودوسین) می‌شود.

مسدودکننده‌های آلفا در اصل برای درمان فشار خون بالا ساخته شدند و بعدها برای درمان بزرگ شدن پروستات استفاده می‌شوند. رایج‌ترین عارضهٔ این داروها سرگیجه است و به جز آن، عارضه‌های دیگر سطحی و کنترل‌شدنی هستند (سردرد، سوزش معده و گرفتگی بینی از جمله این عارضه‌ها هستند). مردانی که از احتباس شدید ادرار و عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری رنج می‌برند، امکان استفاده از این نوع داروها را نخواهند داشت.

مهارکننده‌های آلفا-۵ ردوکتاز

این نوع از داروها، با کم کردن سطح هورمون مردانه‌ای به نام دی هیدروتستوسترون که در بزرگ شدن پروستات تأثیرگذار است، تا حدودی باعث کوچک‌تر شدن اندازهٔ این غده می‌شوند. مهارکننده‌های آلفا-۵ ردوکتاز در مقایسه با مسدودکننده‌های آلفا باید برای مدت‌زمان بیشتری مصرف شوند تا تأثیرشان مشاهده شود؛ پس از گذشت سه ماه، ادرار با سهولت بیشتری جریان پیدا می‌کند و این اولین تأثیر مصرف داروهاست. مصرف آن‌ها می‌تواند خطر ابتلا به احتباس شدید ادرار (همان ناتوانی در دفع ادرار) را کاهش بدهد (و نیز احتمال نیاز پیدا کردن به حراحی را). احتمالا پزشک متخصص بازهٔ زمانی شش الی دوازده ماهه‌ای را برای مصرف این داروها در نظر می‌گیرد و پس از گذشت این مدت‌زمان می‌تواند میزان اثربخشی آن‌ها را مورد ارزیابی قرار بدهد. این نوع از داروها شامل پروسکار (فیناستراید) و آوودارت (دوتاستراید) می‌شود.

از عوارض جانبی احتمالی مصرف این داروها می‌توان به مشکل در نعوظ، کاهش میل جنسی و کاهش میزان اسپرم اشاره کرد. البته این عوارض معمولا سطحی هستند و احتمالا، با قطع مصرف دارو برطرف می‌شوند (یا پس از یک سال مصرف دارو).

در پایان این بخش بهتر است به این نکته هم اشاره‌ای شود که در بعضی از موارد، ترکیبی از انواع داروهای یادشده تجویز می‌شود و استفادهٔ این‌چنینی از داروها، بستگی به نظر پزشک متخصص دارد.

روش‌های درمان بزرگ شدن پروستات (غیرتهاجمی)

اگر مصرف دارو مؤثر واقع نشود، از روش‌های درمانیِ بدون جراحی‌ای استفاده می‌شود که در مطب پزشک متخصص انجام می‌گیرند و در آن‌ها، سعی بر آن است تا با استفاده از انواع مختلف انرژیِ گرمایی از اندازهٔ پروستات بزرگ‌شده کاسته شود. در ادامه انواع این روش‌ها را معرفی خواهیم کرد و اطلاعات جزئی‌تری دربارهٔ هر یک در اختیارتان قرار خواهیم داد.

گرمادرمانی مایکروویو از راه مجرای ادرار (TUMT)

این روش درمانی زمانی استفاده می‌شود که پروستات خیلی بزرگ نشده باشد و باعث کاهش تکرر ادرار، کمتر شدن نیاز فوری به دفع ادرار، کاهش فشار و جریان متناوب ادرار می‌شود (اما مشکل تخلیه نشدن کامل ادرار پس از دفع آن و باقی ماندن مقدار اندکی در مثانه با این روش درمانی برطرف نمی‌شود). در این روش، با استفاده از امواج مایکروویوی که توسط کامپیوتر تنظیم شده‌اند، بعضی از بخش‌های داخلی پروستات حرارت داده می‌شوند و به این صورت، بافت‌های دلخواه را از بین می‌برند. از سیستم خنک‌کننده‌ای هم برای محافظت از دیوارهٔ مجرای ادرار در برابر حرارت استفاده می‌شود. این روش درمانی در مطب پزشک متخصص انجام می‌گیرد و برای استفاده از آن فقط به بی‌حسی موضعی و داروهای مسکن احتیاج است.

از جمله عوارض جانبی احتمالی آن می‌توان به ادرار کردن دردناک به‌مدت چند هفته اشاره کرد. در بعضی موارد هم ممکن است به‌طور موقت نیاز فوری به ادرار و تکرر ادرار مشاهده شود. بسیاری از مردان، به واسطهٔ بازگشت علائم بزرگ شدن پروستات با بهبود پیدا نکردن وضعیت‌شان مجبور به استفادهٔ مجدد از این روش درمانی می‌شوند.

فرسایش رادیویی پروستات از راه مجرای ادرار (TUNA)

در این روش درمانی هم با از بین بردن بافت‌های دلخواه از پروستات سعی بر بهبود وضعیت جریان ادرار و تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات است. برای استفاده از آن سوزن‌هایی را مستقیما وارد پروستات می‌کنند (نقاطی که سوزن‌ها در آن‌ها فرو می‌روند بی‌حس می‌شوند) که توانایی فرستادن امواج رادیویی با فرکانس بالا را دارند؛ از حرارت حاصل‌شده از این امواج برای از بین بردن بافت‌های دلخواه استفاده می‌شود. پس از استفاده از این روش درمانی نیازی به بستری شدن در بیمارستان نیست. از جمله عوارض جانبی احتمالی آن می‌توان به ادرار کردن دردناک، نیاز فوری به ادرار کردن و تکرر ادرار اشاره کرد که به‌مدت چند هفته تداوم پیدا خواهد کرد.

استفاده از استنت پروستات

استنت لولهٔ توری‌مانندِ فلزی کوچکی است که وارد مجرای ادرار می‌شود و باعث پهن‌تر شدن آن می‌شود. وارد کردن استنت به‌صورت سرپایی انجام می‌گیرد و برای این کار، از بی‌حسی موضعی یا بی‌حسی نخاعی استفاده می‌شود. معمولا این روش درمانی برای مردانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که امکان مصرف دارو را ندارند یا آنکه تمایلی به مصرف دارو یا جراحی ندارند. بیشتر پزشک‌های متخصص استفاده از استنت را روش چندان خوبی نمی‌دانند و روش‌های دیگر را ترجیح می‌دهند.

این روش درمانی می‌تواند عوارض جانبی جدی‌ای به‌دنبال داشته باشد و بعضا مشاهده شده است که تأثیری در تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات نداشته است. احتمال جابه‌جایی استنت از مکان اصلی‌ای که در آن وارد شده هم وجود دارد که باعث بدتر شدن وضعیت بیمار می‌شود. بعضی از مردانی که از این روش درمانی استفاده می‌کنند، دچار ادرار کردن دردناک یا عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری می‌شوند. استنت‌ها گران‌قیمت هستند و خارج کردن آن‌ها هم نسبتا دشوار است.

استفاده از جراحی برای درمان بزرگ شدن پروستات

استفاده از جراحی برای درمان بزرگ شدن پروستات

مردانی که پروستات‌شان خیلی بزرگ می‌شود، می‌توانند با پذیرفتن عمل جراحی علائم اختلال‌شان را بهبود بدهند. جراحی بزرگ شدن پروستات هم انواعی دارد که هر یک معایب و مزایای منحصربه‌فردی دارد و انتخاب از میان‌شان بسته به شرایط هر شخص و صلاحدید پزشک خواهد بود.

بریدن بافت اضافی پروستات از راه مجرای ادرار (TURP)

رایج‌ترین روش جراحی بزرگ شدن پروستات است و بیشترین تأثیر را در تخفیف علائم این اختلال دارد (در مقایسه با روش‌های دیگر جراحی). در این روش بافت اضافی تولیدشده در پروستات که مجرای ادراری را تحت فشار قرار می‌دهد، بریده می‌شود و پس از آن، ادرار با سهولت بیشتری جریان پیدا می‌کند. در این عمل جراحی برای بریدن بافت پروستات و بخیه زدن رگ‌ها از نوعی دستگاه الکتریکی استفاده می‌شود و بیشتر پزشک‌های متخصص، استفاده از آن را به روش‌های دیگر جراحی ترجیح می‌دهند، چراکه در مقایسه با جراحی باز جراحات کمتری وارد می‌کند و مدت‌زمان بهبودی (ریکاوری) کمتری دارد.

یکی از عوارض احتمالی این نوع از جراحی انزال پس‌گرد یا معکوس است؛ به این معنا که برای مدتی اسپرم به‌جای خارج شدن از مجرای ادرار، به عقب برمی‌گردد و وارد مثانه می‌شود که البته دردناک نیست. از دست دادن خون در حدی که نیاز به انتقال خون باشد (عارضهٔ نادری است)، ادرار کردن دردناک، عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری، تنگ شدن گردنهٔ مثانه و پدیدار شدن خون در ادرار، از دیگر عوارض احتمالی این جراحی هستند. بین ۵ تا ۳۵ درصد کسانی که جراحی روی‌شان صورت می‌گیرد هم دچار مشکلات مربوط به نعوظ می‌شوند که البته موقتی است و پس از چند ماهی برطرف می‌شود.

ایجاد برش یا شکاف بر روی پروستات از راه مجرای ادرار (TUIP)

در این روش جراحی به‌جای بریدن کامل بافت اضافی از پروستات، برش‌هایی بر روی آن ایجاد می‌شود. این برش‌ها فشار واردشده بر روی مجرای ادرار را کاهش می‌دهند و باعث می‌شوند تا ادرار با سهولت بیشتری جریان پیدا کند. پس از ان نیازی به بستری شدن نیست و بیمار، همان روز جراحی می‌تواند به خانه برود و تنها به‌مدت یک یا دو روز باید از کاتتر (لوله‌ای پلاستیکی است که پزشک متخصص آن را از راه رگ‌ها به اندام مورد نظرش می‌رساند) استفاده کنند.

تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات با استفاده از این روش جراحی، در مقایسه با روش اول، با سرعت نسبتا کمتری صورت می‌گیرد. با وجود این، اکثر کسانی که از آن استفاده می‌کنند، از نتیجهٔ نهایی راضی هستند. به‌علاوه، انزال پس‌گرد که از عوارض روش قبلی بود، در این روش کمتر رایج است و اگر هم اتفاق بیفتد، شدت کمتری دارد. خطرات مربوط به نعوظ در این روش مثل روش قبلی است.

جراحی با استفاده از لیزر

در این روش از لیزر قدرتمندی به‌منظور از بین بردن بافت اضافی پروستات استفاده می‌شود و به بیهوشی عمومی نیاز دارد و بیمار، احتمالا باید شب بعد از جراحی را در بیمارستان بستری شود. استفاده از لیزر به‌سرعت علائم بزرگ شدن پروستات را تخفیف می‌دهد، اما کسی که جراحی رویش صورت می‌گیرد، احتمالا چند هفته‌ای از ادرار کردن دردناک رنج خواهد برد. به‌طور کلی خون از دست رفتهٔ بیمار با این روش، در مقایسه با دو روش قبلی کمتر است و از جمله عوارض جانبی آن می‌توان به انزال پس‌گرد اشاره کرد.

جراحی با لیزر شامل روش‌های زیر می‌شود:

  • فرسایش پروستات با استفاده از لیزر هولمیوم و از راه مجرای ادرار (HoLAP)؛
  • از بین بردن پروستات با استفاده از لیزر هولمیوم و از راه مجرای ادرار (HoLEP)؛
  • بریدن پروستات با استفاده از لیزر هولمیوم (HoLRP)؛
  • تبخیر پروستات با استفاده از لیزر فوتوسلکتیو (PVP).

جراحی باز پروستات (پروستاتکتومی یا پروستات‌برداری)

اگر امکان جراحی از راه مجرای ادرار وجود نداشته باشد، از عمل جراحی باز استفاده می‌شود که ملزم به ایجاد برش بر روی شکم است. جراح با ایجاد این برش‌ها می‌تواند بافت اضافی پروستات را بردارد. اگر غدهٔ پروستات بیش از حد بزرگ شده باشد، اگر مثانه آسیب دیده باشد، اگر سنگ مثانه به وجود آمده باشد و اگر مجرای ادرار تنگ شده باشد، پزشک متخصص مجبور به استفاده از این روش جراحی خواهد بود. پزشک متخصص قسمت داخلی پروستات را برمی‌دارد و برای جراحی، از بیهوشی عمومی یا بی‌حسی نخاعی استفاده می‌کند. مدت‌زمان لازم برای بهبودی (ریکاوری) بیمار هم بین چند هفته تا چند ماه خواهد بود.

عوارض جانبی استفاده از این جراحی شبیه به عوارض روش اول (TURP) است و از آن جمله می‌توان به از دست دادن خون در حدی که به انتقال خون نیاز شود، بی‌اختیاری ادرار، مشکل در نعوظ و انزال پس‌گرد اشاره کرد.

درمان بزرگ شدن پروستات با استفاده از گیاهان دارویی

استفاده از گیاهان دارویی برای درمان بزرگ شدن پروستات

تعدادی مکمل گیاهی هستند که برای تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات مرود استفاده قرار می‌گیرند. عصارهٔ نخل اره‌ای، بتاسیتوسترول و پیگیوم، از جمله مکمل‌های گیاهی محبوب در اروپا و آمریکا هستند.

البته محققان و پزشک‌های متخصص در تجویز این مکمل‌ها محتاطانه عمل می‌کنند، چراکه روند تهیهٔ آن‌ها بر اساس قوانین و استانداردهای سازمان غذا و داروی آمریکا نیست و کیفیت آن‌ها، بستگی به شرکتی دارد که وظیفهٔ تولیدشان را به عهده دارد. فرایندهای شیمیایی مربوط به تهیهٔ محصول گیاهی، تأثیری که روی بدن می‌گذارد و دوز داروی گیاهی از دیگر عوامل مهمی هستند که باید پیش از استفاده مد نظر قرار بگیرند.

پیش از استفاده از هر گونه مکمل گیاهی، باید کاملا در مورد آن تحقیق کرد و با پزشک متخصص دربارهٔ آن مشورت کرد. بسیاری از پزشکان متخصص بر این باورند که گیاهان دارویی‌ای نظیر نخل اره‌ای عملا تأثیری در تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات ندارند. در ادامه توضیحاتی دربارهٔ چگونگی کارکرد بعضی از این گیاهان دارویی ارائه خواهد شد.

نخل اره‌ای

یکی از محبوب‌ترین گیاهانی است که برای تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای تهیهٔ مکمل دارویی از آن، عصارهٔ درختچهٔ رسیدهٔ نخل اره‌ای گرفته می‌شود و مکمل با آن درست می‌شود. به‌نظر می‌رسد عصارهٔ این گیاه کارکردی شبیه به مهارکننده‌های آلفا-۵ ردوکتاز دارد و اجازه نمی‌دهد که هورمون تستوسترون به بزرگ شدن پروستات کمک کند. نتایج متفاوتی از تحقیقات انجام‌گرفته بر روی عصارهٔ این گیاه به دست آمده است و نمی‌توان باقطعیت از تأثیر مثبت آن صحبت کرد. در واقع برای بعضی از افراد مفید بوده و برای بعضی خیر. به باور محققان، تفاوت کیفی (دوز مکمل دارویی، ترکیبات و میزان خلوص) محصولات گیاهی شرکت‌های مختلف است که باعث این ناهماهنگی شده است.

بتاسیتوسترول

این ترکیب از گردهٔ چچم (گیاهی است شبیه به گندم با دانه‌های بزرگ‌تر که معمولا برای تغذیهٔ حیوانات استفاده می‌شود) گرفته می‌شود و نتایج بعضی از تحقیقات نشانگر تأثیر آن در تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات بوده است (البته مانند مورد قبلی تحقیقاتی هم صورت گرفته است که خلاف این موضوع را ثابت می‌کند).

پیگیوم

این عصاره از پوست درخت آلوی آفریقایی گرفته می‌شود و نتایج تحقیقات متعددی حاکی از تأثیرگذاری مثبت آن بوده است. برای نمونه در نتیجهٔ هجده تحقیق جداگانه مشخص شد که پیگیوم در مقایسه با سایر مکمل‌های گیاهی تا دو برابر تأثیرگذارتر بوده است و سهولت در جریان پیدا کردن ادرار را تا ۲۵٪ بیشتر کرده است.

روش‌های درمانی در دست اقدام برای اختلال بزرگ شدن پروستات

روش‌های آیندهٔ درمان بزرگ شدن پروستات

تحقیقات برای دست‌یابی به روش‌های جدید درمان بزرگ شدن پروستات ادامه دارد. دکتر اسلاوین در این باره عنوان کرد: «کار ساخت نوع جدیدی از داروهای مرتبط با درمان بزرگ شدن پروستات در دست اقدام است. در حال حاضر پیشرفت چشمگیری در زمینهٔ درمان این اختلال حاصل شده است و دیگر مثل گذشته تهدیدی برای جان افراد به‌شمار نمی‌رود. تمرکز اصلی ما بر کاهش عوارض جانبی و تخفیف علائمی است که کیفیت زندگی روزمره را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند».

یکی از روش‌های درمانی جدید بزرگ شدن پروستات که در حال گذراندن مراحل اولیهٔ تحقیق است، WIT نام دارد که نوعی گرمادرمانیِ با استفاده از آب است. طبق اطلاعات منتشرشده، در این روش با آب حرارت‌دیده اقدام به از بین بردن بافت‌های اضافی پروستات می‌کنند و در این حین، با استفاده از بالون پرشده از هوا، از بافت‌های اصلی پروستات محافظت می‌کنند. برای استفاده از این روش می‌توان به بی‌حسی موضعی اکتفا کرد و به نظر می‌رسد حداقل به سه الی چهار ماه زمان نیاز است تا اولین نشانه‌های تخفیف علائم بزرگ شدن پروستات پدیدار شوند. البته این روش درمانی هنوز تأییدیهٔ رسمی دریافت نکرده است و باید منتظر ماند و دید که در آینده چه پیش خواهد آمد.

سلامتی ارزشمندترین دارایی انسان است


آیا زمان آن نرسیده که با تکنولوژی از در دوستی وارد شوید و از روش‌های قدیمی تجارت دل بکنید. اگر با جهان متمدن هم قدم شده‌اید و ارزهای دیجیتال را به جای پول‌های کاغذی استفاده می‌کنید، رایا مارکتینگ نیز خدماتش را بر پایه این واحدهای ارزی به شما ارائه خواهد کرد.

ارزهای دیجیتال و خرید و فروش آن‌ها عناوین آشنایی هستند که این روزها در گوشه و کنار جامعه به گوش می‌­رسند. دنیا پیشرفت کرده است و این پیشرفت حتی به دنیای پول و واحدهای ارزی هم رسیده.

سال‌ها طول کشید تا بشر از معامله پایاپای اجناس مختلف دست بکشد و پول وارد زندگی انسان‌ها شود. پول‌هایی که برای اولین بار اختراع شدند، از جنس فلز بودند؛ اما به مرور پول‌های کاغذی با ارزش‌های مختلف جایگزین واحدهای پولی قدیمی شدند تا تجارت را راحت­تر کنند.

اما تکنولوژی و بشر همیشه دست به دست هم می‌دهند تا باز هم دریچه‌های جدیدی را در زندگی باز کنند و انسان‌ها نیز همیشه با آغوش باز از هر آنچه جدیداً ارائه شده استقبال می‌کنند. یکی از مواردی که اخیراً به لطف تکنولوژی وارد دنیای تجارت شده، رمز ارزها یا ارزها ارزهای دیجیتال است.

اعتماد انسان‌ها به کامپیوتر به حدی رسیده است که حتی واحدهای پولی را نیز از طریق این سیستم پرقدرت طراحی کرده­اند و از آن‌ها برای خرید و فروش اجناس مختلف و تجارت جدید استفاده می‌کنند. در دنیای ارزهای دیجیتال، دیگر نیازی نیست که همیشه مقدار زیادی پول با خود همراه داشته باشید و هر زمان که اراده کنید می‌توانید از طریق رایانه یا گوشی تلفن همراهتان بهای جنسی که خریده‌اید را بپردازید.

برای استفاده از پول الکترونیکی یا ارز دیجیتال نیازی نیست در هیچ بانکی حساب داشته باشید یا پولی را برای دریافت ارز دیجیتال به عنوان پشتوانه مالی ارائه کنید. تعداد پول‌های الکترونیکی که در چرخه تجارت وجود دارند مشخص است و الگوریتم‌های رمزنگاری قوی که برای این واحدهای پولی که بر پایه شبکه بلاک چین مبادله می‌شوند نوشته شده، امکان هک ارز دیجیتال و تصاحب آن را به دیگران نمی‌دهد.

امروزه با پرداخت ارز دیجیتال می‌توانید اجناس مد نظرتان را از فروشگاه‌های مختلف بخرید، وارد بازار بورس شده و خرید و فروش ارز دیجیتال را انجام دهید یا این که برای ثبت سفارش تولید محتوا از رایا مارکتینگ، از این واحدهای پولی استفاده کنید.

بنابراین اگر حساب بانکی شما خالی است و هیچ پولی در بساط ندارید اما با هوشمندی توانسته‌اید مقداری ارزهای دیجیتال به دست بیاورید، هم اکنون این امکان برای شما فراهم شده که با استفاده از پول الکترونیکی که ارزش و اعتبار مخصوص به خود را دارد از خدمات رایا مارکتینگ استفاده کنید.

بیت کوین، شناخته شده ترین نمونه از ارزهای دیجیتال

هر فردی که برای اولین بار وارد بحث داد و ستدهای مالی بر پایه واحدهای الکترونیکی می‌شود، بی‌شک اولین و قدیمی‌ترین واحد پولی که با آن مواجه می‌شود بیت کوین است. در حقیقت تجارت بر پایه دنیای کامپیوتر و استفاده از پول الکترونیکی اولین بار با عرضه بیت کوین پا به عرصه وجود گذاشت.

این واحد پولی در سال ۲۰۰۹ ارائه شد و هنوز مشخص نیست که چه کسی این واحد ارزی را تولید کرده است. تنها نامی که از سازنده بیت کوین وجود دارد، ساتوشی ناکاموتو می­باشد که آن هم یک نام مستعار است که این شخص برای خودش در نظر گرفته.

با وجود این که بیت کوین و شبکه پیچیده­ای که این ارز بر پایه آن کار می‌کند قبل از دیگر واحدهای پولی الکترونیکی به وجود آمدند، این واحد پول الکترونیکی را می‌توان به عنوان پدر ارزهای دیجیتال در نظر گرفت.

ارزش بیت کوین این روزها حتی از ارزش دلار پیشی گرفته است و این واحد پولی به سمت قله‌های با ارزش‌ترین واحد پول در جهان شدن پیش می‌رود؛ بنابراین اگر در زمینه ارزهای دیجیتال سرمایه گذاری کرده‌اید، باید بدانید که امن‌ترین و بهترین شیوه سرمایه گذاری را برای افزایش روزافزون سرمایه خود انتخاب کرده‌اید.

رایا مارکتینگ برای ارائه خدمات تولید محتوا، تولید موشن گرافیک و تولید رپورتاژ آگهی که برای مشهور شدن هر برندی یک ضرورت است، در کنار دیگر واحدهای پولی، ارز دیجیتال بیت کوین را نیز دریافت می‌کند. برای دریافت خدمات مورد نظرتان از طریق بیت کوین، کافی است با این شرکت تماس گرفته و اطلاعات لازم را کسب کنید.

لایت‌ کوین بپردازید و سفارش طراحی موشن گرافیک را در رایا مارکتینگ ثبت کنید

دنیای پول‌های الکترونیکی به همان بیت کوین محدود نشد و در سال ۲۰۱۱ یکی از مهندسان اسبق گوگل به نام چارلی لی پول الکترونیکی لایت کوین را ارائه کرد. این واحد پولی الکترونیکی بر اساس یک شبکه جهانی متن باز طراحی شده و هیچ فردی یا ارگانی به آن نظارت مستقیم ندارد. نرخ تولید بلوک لایت کوین نسبت به بیت کوین سریع‌تر است و به همین دلیل برخی از افراد این ارز دیجیتال را برتر از پدر آن می‌دانند.

لایت کوین ارزشی بالاتر از دیگر ارزهای دیجیتال موجود در بازار دارد و بعد از بیت کوین در رده دوم قرار می‌گیرد. با پرداخت این پول الکترونیکی می‌توانید طراحی موشن گرافیک را در رایا مارکتینگ ثبت کرده و موشن گرافیک زیبا و با کیفیت خود را به راحتی دریافت کنید.

اتریوم و دیگر ارزهای دیجیتال را بپردازید و از رایا مارکتینگ محتوا بگیرید

اتریوم پولی الکترونیکی است که توانسته رتبه سوم را از آن خود کند. این ارز دیجیتال در سال ۲۰۱۳ ارائه شد. بلاک چینی که اتریوم بر اساس آن اجرا می‌شود مخصوص این واحد ارزی است.

از جمله تفاوت‌های اتریوم با دیگر واحدهای پولی می‌توان به این موضوع اشاره کرد که روی بلاک چین این رمز ارز، قراردادهای هوشمند غیرمتمرکز نیز اجرا می‌شوند.

از دیگر ارزهای دیجیتال که ارائه شده‌اند و هم اکنون در کل جهان استفاده می‌شوند می‌توان به زی‌کش، دش، ریپل و مونرو اشاره کرد.

هر کدام از این واحدهای پولی الکترونیکی را در اختیار داشته باشید، به راحتی می‌توانید از خدمات تولید محتوا، تولید رپورتاژ آگهی و تولید موشن گرافیک شرکت رایا مارکتینگ استفاده کنید.

یک محتوای رایگان از رایا مارکتینگ هدیه بگیرید

برای این که بتوانید کیفیت خدمات رایا مارکتینگ را محک بزنید، کافی است به وب سایت این شرکت مراجعه کرده و محتواهای نمونه، نمونه‌های طراحی لوگو، پروژه‌های جذاب موشن گرافیک و… را مشاهده کنید.

برای جلب اعتماد مشتریان، رایا مارکتینگ یک محتوا را به صورت هدیه برای هر مشتری در نظر گرفته است. این محتوای هدیه ملاکی برای ارزیابی کیفیت خدمات این شرکت برای مشتریان سخت‌گیر خواهد بود تا با چشم باز و رضایت خاطر نسبت به دریافت خدمات مد نظرشان از رایا مارکتینگ اقدام کنند.


درد فک و سایر نواحی صورت مشکل رایجی است که بسیاری از افراد آن را تجربه کرده‌اند. در دنیای پزشکی تشخیص و درمان این مشکل، رویکردهای مختلفی دارد.

درد در ناحیه‌ی فک دلایل مختلفی دارد به همین دلیل تشخیص صحیح علت درد بسیار مهم است. برای تجویز بهترین درمان، پزشکان باید علت اصلی و دقیق درد را پیدا کنند.

عوامل درد فک

عوامل مختلفی می‌توانند در این مشکل نقش داشته باشند. به طور کلی جراحات فیزیکی، مشکلات دستگاه عصبی و مشکل در رگ‌های خونی می‌توانند موجب درد فک شوند.

شایع‌ترین علت این درد، اختلال مفصل فک گیج‌گاهی (TMJ) است. ۱۲ درصد از افراد این مشکل را دارند و ۵ درصد افراد به علت شدت درد به پزشک مراجعه می‌کنند. زنان در سنین باروری بیشترین مبتلایان به TMJ را تشکیل می‌دهند.

به اختلال در مفصل ناحیه‌ گیجگاهی و ماهیچه‌های مسئول حرکات فک، در حالت کلی TMJ گفته می‌شود. در اصطلاح پزشکی، این ماهیچه‌ها، عضلات جونده نام دارند.

از دیگر علت‌های شناخته‌شده‌ درد در ناحیه‌ی فک و صورت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

دندان قروچه و بازکردن بیش از حد دهان

دندان قروچه معمولا در زمان خواب اتفاق می‌افتد و ممکن است منجر به درد فک و یا آسیب به دندان‌ها شود. برخی افراد به هنگام استرس شدید، دندان‌قروچه می‌‌گیرند.

التهاب موضعی استخوان

این مشکل زمانی به‌وجود می‌آید که عفونت در بخشی از بدن به استخوان‌ و بافت‌های اطراف آن‌ها سرایت می‌کند.

آرتریت یا التهاب مفاصل

آرتروز عفونی یا غیرعفونی در این دسته قرار دارند و موجب خوردگی لایه‌ سطحی استخوان‌ها می‌گردند.

شانه‌ یخ‌زده

در این بیماری غشا و یا ربات مفصلی دچار عفونت می‌شود.

مشکلات دهان و دندان

بیماری های لثه، پوسیدگی دندان، حفره‌های دندانی، دندان شکسته یا افتاده، جزو مشکلات دهان و دندان هستند که می‌توانند موجب درد در ناحیه صورت و فک شوند.

مشکلات سینوسی

مشکلات سینویسی ممکن است با تأثیر بر حفره‌ بینی و انحراف آن موجب درد فک شوند.

سردردهای فشاری

این سردردها که بیشتر در هنگام استرس شدید بروز می‌کنند ممکن است باعث ایجاد درد فک و صورت شوند.

درد نوروپاتی

همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، مشکلات دستگاه عصبی هم ممکن است موجب درد فک شوند. درد نوروپاتی که یک درد مزمن است، زمانی به‌وجود می‌آید که اعصاب صدمه ببینند و به اشتباه پیام درد را به مغز ارسال کنند. این دردها ممکن است مداوم یا گاه‌به‌گاه باشند.

هنگامی که خون‌رسانی به یک قسمت از بدن دچار مشکل شود، دردهای عروقی بروز می‌کنند. آرتریت گیجگاهی (نوعی نادر از التهاب رگ یا واسکولیت) یا مشکل در سرخرگ کاروتید (از مهم‌ترین سرخرگ‌های سر و گردن) ممکن است موجب دردهای عروقی شوند.

دردهای عصبی-عروقی

آسیب همزمان به دستگاه عصبی و عروق موجب بروز این دردها می‌شود. میگرن و سردردهای خوشه‌ای از جمله مواردی هستند که هم عروق و هم اعصاب را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

مواردی از قبیل استرس، اختلال خواب، کمبود مواد معدنی در بدن یا خستگی هم ممکن است به درد در ناحیه صورت منجر شوند.

سایر مواردی که موجب درد فک و درد در ناحیه‌ی صورت می‌شوند، عبارت‌اند از :

علائم درد فک

علائم درد فک

برخی از نشانه‌های درد فک در ادامه معرفی می‌شوند اما این نشانه‌ها بسته به علت و ریشه‌ درد متفاوت هستند.

  • درد در ناحیه‌ صورت که هنگام جویدن و صحبت کردن تشدید می‌شود؛
  • حساس شدن ماهیچه‌ها و مفاصل؛
  • مشکل در ظاهر فک؛
  • ایجاد صدا هنگام باز و بسته شدن دهان؛
  • احساس صدای زنگ در گوش؛
  • گوش درد؛
  • سردرد با/بدون درد گوش و احساس فشار در پشت چشم‌ها؛
  • احساس خستگی و کسالت؛
  • قفل شدن فک؛
  • دردهای خفیف تا شدید؛
  • حساس شدن به درد؛
  • سرگیجه؛
  • دندان‌درد؛
  • سردردهای فشاری؛
  • سردرد عصبی با احساس سوزش در سر؛
  • تب؛
  • ورم صورت.

علائم دیگری هم، بسته به علت درد، ممکن است مشاهده شوند. بهتر است برای پیشگیری از بروز مشکلات حاد، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید تا بعد از تشخیص علت اصلی درد، بهترین درمان برای شما در نظر گرفته شود. دندان‌پزشکان، جراحان دهان و دندان می‌توانند در این مورد به شما کمک کنند.

عوارض درد فک

عوارض ناشی از این مشکل به علت درد و حتی داروها و درمان‌هایی که برای حل مشکل استفاده کرده‌اید، بستگی دارند و ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکلات دندان؛
  • عفونت؛
  • درد مزمن؛
  • تشویش روانی؛
  • تغییر در عادات غذایی.

تشخیص درد فک

پزشکان برای تشخیص علت و درمان درد فک آزمایش‌هایی را انجام می‌دهند. برخی از آزمایش‌هایی که به تشخیص علت درد کمک می‌کنند، عبارت‌اند از:

  • معاینه فیزیکی شامل معاینه‌ استخوان گردن، اعصاب، فک، دهان و ماهیچه‌ها؛
  • مطالعه‌ کامل پرونده‌ پزشکی و بررسی سابقه درد؛
  • تست‌های آزمایشگاهی، شامل آزمایش خون؛
  • رادیولوژوی و MRI؛
  • بررسی سلامت روانی و معاینات روان‌پزشکی.

گاهی برای بررسی دقیق‌تر علت ممکن است آزمایش‌های مکمل نیز به صلاح‌دید پزشک انجام شود.

درمان درد فک

درمان_دردفک

درمان درد فک به علت بروز این مشکل بستگی دارد. درمان‌های متفاوتی برای درد فک وجود دارند که برخی عبارت‌اند از:

  • استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها در مواردی‌ که درد فک ناشی از عفونت باشد؛
  • جراحی برای اصلاح استخوان یا عصب آسیب‌دیده یا تشخیص مشکل؛
  • استفاده از محافظ دهان؛
  • فیزیوتراپی؛
  • بی‌حسی و یا تسکین ماهیچه‌های مسئول درد؛
  • داروهای ضدافسردگی برای تسکین درد؛
  • کپسایسین موضعی برای درمان دردهایی که منشأ عصبی دارند؛
  • تزریق استروئید برای کاهش التهاب و ورم؛
  • استفاده از برخی درمان‌های ضدویروسی برای عفونت‌های ویروسی از قبیل تبخال؛
  • داروهای مسکن؛
  • اکسیژن‌تراپی به منظور درمان سردردهای خوشه‌ای؛
  • داروهای تنظیم فشارخون در مواردی که مشکل از میگرن ناشی می‌شود؛
  • درمان ریشه برای برطرف کردن عفونت‌های دندانی؛
  • کشیدن دندان درصورتی‌که دندان آسیب‌دیده موجب بروز درد فک شود؛
  • اسپری بی‌حسی برای تسکین درد در ماهیچه‌ها؛
  • بی‌حسی موضعی از طریق تزریق؛
  • حرکات کششی در ماهیچه‌های درگیر درد؛
  • ریلکسیشن‌تراپی؛
  • رژیم غذایی حاوی مایعات و غذاهای نرم؛
  • حرارت یا سرمادرمانی؛
  • طب سوزنی و ماساژ؛
  • اصلاح وضعیت نشستن و ایستادن به منظور کاهش فشار بر گردن و پشت بالاتنه.

درمان‌های دیگری هم برای درد فک وجود دارد که با توجه به علت درد، ممکن است توسط پزشک معالج برای شما تجویز شوند. در نهایت پزشک با توجه به شرایط و وضعیت خاص بیمار، تصمیم می‌گیرد که از کدام روش درمانی استفاده کند.

پیشگیری از درد فک

پیشگیری از دردفک

آگاهی از علت درد فک در پیشگیری از بروز مجدد این مشکل مؤثر است. برخی از اقدامات پیشگیرانه‌ ساده عبارت‌اند از:

  • پرهیز از جویدن آدامس، خوراکی‌های ترد یا هر ماده‌ای که موجب فشار بر فک می‌شود؛
  • مصرف مواد غذایی نرم و مایعات مثل سوپ یا پاستا؛
  • صرف لقمه‌های کوچک؛
  • پرهیز از مصرف کافئین.
  • ماساژ و برخی تمرینات سبک ایروبیک.
  • مصرف مکمل‌های کلسیم و منیزیم در صورت نیاز؛
  • پرهیز از خمیازه یا باز کردن بیش از حد دهان؛
  • خوابیدن به پشت و یا پهلو و پرهیز از خوابیدن روی صورت؛
  • پرهیز از به هم ساییدن دندان‌ها؛
  • پرهیز از حمل کیف‌های سنگین روی یک شانه و تعویض کیف از شانه به شانه‌ دیگر؛
  • توجه به نحوه‌ صحیح ایستادن و نشستن؛
  • مراجعه به دندان‌پزشک و رعایت بهداشت دهان و دندان؛

البته در مورد هر یک از موارد بالا مشورت با پزشک و سنجیدن شرایط مختص به هر شخص ضروری است.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟

درصورتی‌که نشانه‌های زیر را دارید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید:

  • درمان‌های ساده و خانگی تأثیری ندارد؛
  • دردهایی که شدید هستند و مانع کارهای روزانه‌ شما می‌شوند؛
  • حرکت‌های غیرعادی فک؛
  • ایجاد صدا هنگام حرکت مفصل فک؛
  • درد گردن و بالاتنه؛
  • درد چشم؛
  • سردرد؛
  • احساس صدای زنگ در گوش؛
  • مشکلات دهان و دندان مثل دندان شکسته یا پوسیده.

برای تشخیص علت درد فک و درمان، به دندان‌پزشک یا پزشک متخصص مراجعه کنید.

سلامتی ارزشمندترین دارایی انسان است


بیماری هانتینگتون (Huntington’s Disease) یک بیماری ارثی است که باعث از کار افتادگی تصاعدی یا نابودی سلول‌های عصبی در مغز می‌شود. هانتینگتون تأثیر فراوانی بر توانایی‌های عملکردی فرد دارد و معمولا منجر به اختلال‌های حرکتی، فکری (شناختی) و روانی می‌شود. عوارض این بیماری در بیشتر افراد مبتلا، در دهه‌های چهارم و پنجم زندگی ظاهر می‌شوند. اما ممکن است پیش از این دوره یا بعد از آن هم خود را نشان بدهد. در ادامه با بیماری هانتینگتون و علائم آن و همینطور علت، عوارض و راه‌های تشخیص و درمان هانتینگتون آشنا می‌شوید.

وقتی این بیماری پیش از ۲۰ سالگی ظاهر می‌شود، به آن بیماری هانتینگتون نوجوان می‌گویند. بروز زودهنگام آن، اغلب منجر به مجموعهٔ نسبتا متفاوتی از عوارض و پیشرفت سریع‌تر آن می‌شود. داروهایی برای کنترل عوارض بیماری هانتینگتون وجود دارند، اما درمان، جلوی زوال جسمی، روانی و عملکردیِ آن را نمی‌گیرد.

علائم بیماری هانتینگتون

بیماری هانتینگتون معمولا باعث اختلال‌های حرکتی، شناختی و روانی، با طیف گسترده‌ای از عوارض و نشانه‌ها می‌شود. اینکه ابتدا کدام عوارض ظاهر می‌شوند، میان مبتلایان تفاوت دارد. طی دورهٔ بیماری، بعضی اختلال‌ها برجسته‌تر شده و تأثیر بیشتری بر توانایی عملکردیِ فرد می‌گذارند.

اختلال‌های حرکتی

اختلال‌های حرکتی ناشی از بیماری هانتینگتون هم شامل مشکلات حرکتی غیرارادی هستند و هم اختلال در حرکت‌های ارادی، مانند:

  • حرکت‌های ناگهانی یا پرشی غیرارادی (رقصاک)
  • مشکلات عضلانی، مانند سفتی یا انقباض عضله (دیستونی)
  • حرکت‌های کُند یا غیرطبیعیِ چشم
  • اختلال در راه رفتن، ایستادن و تعادل
  • مشکل فیزیکی در گفتار یا بلع

احتمالا اختلال در حرکت‌های ارادی، تأثیر بیشتری بر توانایی فرد در کار، انجام فعالیت‌های روزمره، برقراری ارتباط و مستقل ماندن می‌گذارد.

اختلال‌های شناختی

اختلال‌های شناختی که اغلب با بیماری هانتینگتون به وجود می‌آیند، عبارت‌اند از:

  • مشکل سازمان‌دهی، اولویت‌بندی یا تمرکز روی کارها
  • فقدان انعطاف‌پذیری یا تمایل به گیر دادن به یک فکر، رفتار یا عمل (درجازنی)
  • فقدان کنترل تکانه که ممکن است منجر به طغیان، عمل بدون فکر و بی‌قیدی جنسی شود
  • فقدان آگاهی از رفتارها و توانایی‌ها
  • کُندی در پردازش افکار یا «یافتن» واژه‌ها
  • مشکل در یادگیری اطلاعات جدید

اختلال‌های روانی

افسردگی رایج‌ترین اختلال روانی بیماری هانتینگتون است. این افسردگی، صرفا واکنشی به شنیدن خبر ابتلا به بیماری نیست، بلکه به نظر می‌رسد که بر اثر آسیب به مغز و متعاقب آن، تغییر در عملکرد مغزی اتفاق می‌افتد. عوارض و نشانه‌های آن عبارت‌اند از:

سایر اختلال‌های روانی رایج این‌ها هستند:

  • اختلال وسواس فکری عملی (Obsessive-Compulsive Disorder): این اختلال افکار و اعمال وسواس‌گونه به همراه دارد.
  • شیدایی (Mania): این اختلال می‌تواند باعث انرژی به‌ظاهر بالا، بیش فعالی، رفتارهای تکانه‌ای و خودمهم‌انگاری شود.
  • اختلال دوقطبی (Bipolar Disorder): اختلالی که بین افسردگی و شیدایی در رفت‌وآمد است.

علاوه بر عوارض بالا، کاهش وزن هم در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون رایج است، به‌ویژه هنگام پیشرفت بیماری.

علائم بیماری هانتینگتون نوجوان

شروع و پیشرفت بیماری هانتینگتون در کوچک‌ترها، کمی با بزرگ‌سالان فرق دارد. مشکلاتی که اغلب خود را در اوایل دورهٔ این بیماری نشان می‌دهند عبارت‌اند از:

تغییرات رفتاری

  • از دست دادن مهارت‌های قبلا آموختهٔ تحصیلی یا جسمانی
  • کاهش سریع و قابل‌توجه در توانایی تحصیل
  • مشکلات رفتاری

تغییرات جسمی

  • انقباض و سفتی عضلات، که روی راه رفتن اثر می‌گذارد (به‌ویژه در کودکان)
  • تغییر در مهارت‌های حرکتی ظریف که ممکن است در مهارت‌هایی همچون نوشتن خود را نشان دهد
  • لرزش یا حرکت‌های ریز ناخواسته
  • تشنج

چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر متوجه تغییراتی در حرکت‌ها، وضعیت هیجانی یا توانایی ذهنی خود شدید، به پزشک مراجعه کنید. شاید بیماری‌های دیگری باعث بروز عوارض و نشانه‌های بیماری هانتینگتون شده باشند. بنابراین، پیش از هر اقدامی، باید معاینهٔ کاملی انجام شود.

علت بیماری هانتینتگون

علت بیماری هانتینگتون

بیماری هانتینگتون به‌خاطر نقص ارثیِ یک ژن اتفاق می‌افتد. این بیماری اختلال اتوزومال غالب است؛ یعنی اگر فرد فقط یک نسخه از این ژن معیوب را داشته باشد، مبتلا خواهد شد.

هر فردی به‌جز کروموزم‌های جنسی، دو نسخه از هر ژن را به ارث می‌برد، یک ژن از پدر و یک ژن از مادر. پدر یا مادری که ژن معیوب داشته باشند، ممکن است نسخهٔ معیوب یا نسخهٔ سالمِ آن را به فرزند خود منتقل کند. یعنی هر بچه‌ای در خانواده، ۵۰ درصد شانس به ارث بردن ژن معیوبی را دارد که باعث اختلال ژنتیکی می‌شود.

عوارض بیماری هانتینگتون

پس از آغاز بیماری هانتینگتون، توانایی‌های عملکردیِ فرد مبتلا کم‌کم رو به وخامت می‌گذارند. نرخ پیشرفت این بیماری و مدت آن، در افراد مختلف فرق دارند. از زمان بروز بیماری تا مرگ، اغلب ۱۰ تا ۳۰ سال طول می‌کشد. بیماری هانتینگتون نوجوان معمولا طی ۱۰ سال از زمان بروز عوارض اولیه، منجر به مرگ می‌شود.

افسردگی بالینی که با بیماری هانتینگتون می‌آید، ممکن است ریسک خودکشی را افزایش بدهد. بعضی تحقیقات نشان می‌دهند که بیشتر ریسک خودکشی، پیش از تشخیص بیماری، و در مراحل میانی بیماری رخ می‌دهد، یعنی همان زمانی که فرد مبتلا کم‌کم استقلالش را از دست می‌دهد.

فرد مبتلا به بیماری هانتینگتون، در نهایت برای مراقبت و همهٔ فعالیت‌های روزمرهٔ خود، نیازمند کمک خواهد بود. او در مراحل پیشرفتهٔ بیماری، احتمالا زمین‌گیر شده و دیگر نمی‌تواند صحبت کند. اما به‌طور کلی حرف دیگران را می‌فهمد و خانواده و دوستانش را می‌شناسد.

دلایل رایج مرگ بر اثر بیماری هانتینگتون عبارت‌اند از:

  • سینه پهلو یا سایر عفونت‌ها
  • آسیب‌های ناشی از زمین خوردن
  • عوارض مربوط به ناتوانی در بلع

پیشگیری از هانتینگتون

کسانی که در خانواده‌شان سابقهٔ ابتلا به بیماری هانتینگتون وجود دارد، معمولا نگران این هستند که آیا ژن این بیماری به فرزندان‌شان هم منتقل خواهد شد یا نه. این افراد می‌توانند از تست ژنتیک و سایر گزینه‌های موجود استفاده کنند.

اگر پدر یا مادر مشکوک می‌خواهد تست ژنتیک انجام بدهد، بهتر است با مشاور ژنتیک مشورت کند. مشاور ژنتیک دربارهٔ ریسک‌های بالقوه‌ای صحبت می‌کنند، که نتیجهٔ مثبت آزمایش به همراه می‌آورد. زوج‌هایی که در چنین شرایطی هستند، باید تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند بچه‌دار شوند، یا از گزینه‌های دیگری استفاده کنند، مانند تشخیص پیش از تولد، یا لقاح مصنوعی با اسپرم یا تخمک اهدایی.

گزینهٔ دیگری که این زوج‌ها دارند، لقاح مصنوعی (In Vitro Fertilization) و تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی (Preimplantation Genetic Diagnosis) است. در این فرایند، تخمک‌ها از تخم‌دان گرفته شده و با اسپرم پدر، در آزمایشگاه بارور می‌شوند. رویان‌ها آزمایش می‌شوند تا ژن هانتینگتون نداشته باشند، و فقط آن‌هایی که جواب آزمایش‌شان منفی است در رحم مادر جای‌گذاری خواهند شد.

تشخیص بیماری هانتینگتون

تشخیص بیماری هانتینگتون

تشخیص زودهنگام بیماری هانتینگتون عمدتا براساس پاسخ به پرسش‌ها، معاینهٔ جسمی عمومی، بررسی سابقهٔ پزشکی خانوادگی، و معاینه‌های عصبی و روانی است.

معاینهٔ عصبی

عصب‌شناس سؤالاتی از شما خواهد پرسید و آزمایش‌های نسبتا ساده‌ای در مطب انجام می‌دهد تا این موارد را بررسی کند:

عوارض حرکتی

  • رفلکس‌ها
  • قدرت ماهیچه
  • تونوس ماهیچه‌ای
  • هماهنگی
  • تعادل

عوارض حسی

  • حس لامسه
  • حس بینایی و حرکت چشم‌ها
  • حس شنوایی

عوارض روانی

  • وضعیت ذهنی
  • خُلق‌وخو

آزمایش عصب‌شناختی

عصب‌شناس آزمایش‌های استانداردی هم برای ارزیابی این موارد انجام می‌دهد:

  • حافظه
  • منطق
  • چابکی ذهن
  • عملکرد زبانی
  • منطق فضایی

ارزیابی روانی

برای بررسی چند عامل که ممکن است در تشخیص شما مؤثر باشند هم به عصب‌شناس معرفی خواهید شد، از جمله:

  • وضعیت هیجانی
  • الگوهای رفتاری
  • کیفیت قضاوت
  • مهارت‌های مقابله‌ای
  • عوارض اختلال تفکر
  • شواهد سوءمصرف مواد

تصویربرداری و عملکرد مغز

شاید پزشک برای بررسی عملکرد مغز، آزمایش‌های تصویربرداری مغزی تجویز کند. روش‌های تصویربرداری عبارت‌اند از ام‌آرآی (MRI) و سی‌تی (CT) اسکن، که تصویرهای دقیقی از ساختار مغز ارائه می‌دهند.

این تصویرها می‌توانند تغییرات ساختاری در بعضی جاهای مغز را نشان بدهند که بر اثر بیماری هانتینگتون به وجود آمده‌اند؛ البته شاید این تغییرات در اوایل دورهٔ بیماری ظاهر نشوند. از این آزمایش‌ها برای حذف سایر بیماری‌های مؤثر بر عوارض ایجادشده هم می‌توان استفاده کرد.

مشاوره و تست ژنتیک

اگر نشانه‌های بیماری هانتینگتون به‌وضوح دیده شدند، شاید پزشک مربوطه، تست ژنتیک هم برای یافتن ژن معیوب توصیه کند.

این آزمایش می‌تواند تشخیص اولیه را تأیید نماید، و اگر سابقهٔ بیماری هانتینگتون در خانواده وجود نداشته، بسیار مؤثر هم است، اما این آزمایش اطلاعات بیشتری برای تعیین طرح مناسب درمانی ارائه نمی‌کند.

پیش از انجام این آزمایش، مشاور ژنتیک مزیت‌ها و عیب‌های اطلاع از نتایج آزمایش را برایتان توضیح می‌دهد. مشاور ژنتیک می‌تواند پرسش‌های شما دربارهٔ الگوی ارثی بیماری هانتینگتون را هم پاسخ دهد.

تست ژنتیک پیش‌بینی‌کننده

برای کسی که سابقهٔ خانوادگی بیماری هانتینگتون دارد، اما نشانه‌ای از این بیماری در خودش نیست هم می‌توان از تست ژنتیک استفاده کرد، که به آن تست پیش‌بینی‌کننده می‌گویند. نتیجهٔ این آزمایش، مزیت درمانی ندارد و نشان نمی‌دهد بیماری چه وقت آغاز خواهد شد یا احتمالا ابتدا چه نشانه‌هایی ظاهر می‌شوند.

شاید بعضی‌ها این آزمایش را به این خاطر انجام می‌دهند که ندانستن، باعث اضطراب بیشترشان می‌شود. بعضی‌ها هم می‌خواهند پیش از تصمیم‌گیری دربارهٔ بچه‌دار شدن، این آزمایش را انجام بدهند.

ایجاد مشکل در بیمه‌شدن یا استخدام در آینده، و اضطراب های مواجهه با یک بیماری مهلک، از ریسک‌هایی هستند که این آزمایش به همراه می‌آورد.

این آزمایش‌ها فقط پس از مشورت با مشاور ژنتیک انجام خواهند شد.

درمان هانتینگتون

درمان بیماری هانتینگتون

هیچ درمانی نمی‌تواند روند بیماری هانتینگتون را تغییر بدهد. اما بعضی داروها می‌توانند عوارض اختلال‌های حرکتی و روانی را کاهش بدهند. کارهایی هم هستند که می‌توانند به فرد مبتلا در سازگاری با تغییر در توانایی‌هایش برای مدتی کمک کنند.

روند دارویی هم در طول زمان و بسته به اهداف کلی درمان تغییر می‌کند. شاید بعضی داروها که برای درمان عوارض بیماری استفاده می‌شوند هم منجر به عوارض جانبی شده و سایر عوارض را وخیم‌تر نمایند. بنابراین اهداف و طرح درمانی مدام بررسی و به‌روزرسانی می‌شود.

داروهای اختلال‌های حرکتی

داروهایی که برای درمان اختلال‌های حرکتی استفاده می‌شوند عبارت‌اند از:

  • تترابنازین (Tetrabenazine): برای از بین بردن حرکت‌های ناگهانی یا پرشی غیرارادی (رقصاک) ناشی از بیماری هانتینگتون توصیه شده است. عارضهٔ جانبی جدی این دارو، ریسک ایجاد یا وخیم‌تر شدن افسردگی یا سایر بیماری‌های روانی است.
    خواب آلودگی، تهوع و بی‌حسی هم از سایر عوارض جانبی احتمالی هستند.
  • داروهای ضدروان‌پریشی (Antipsychotics): داروهایی مانند هالوپریدول (Haloperidol) و کلرپرومازین (Chlorpromazine) عارضهٔ جانبی جلوگیری از حرکات را به همراه دارند. بنابراین شاید برای درمان رقصاک مفید باشند. اما این داروها ممکن است انقباض‌های غیرارادی (دیستونی) و سفتی عضلات را بدتر کنند.
    داروهای دیگری مانند ریسپریدون (Risperidone) و کوئتیاپین (Quetiapine) ممکن است عوارض جانبی کمتری داشته باشند، اما باید با دقت مصرف شوند، چون شاید عوارض بیماری را بدتر بکنند.
  • سایر داروها: داروهای دیگری هم ممکن است جلوی رقصاک را بگیرند، از جمله آمانتادین (Amantadine)، لوتیراستام (Levetiracetam) و کلونازپام (Clonazepam).
    دوز بالای آمانتادین می‌تواند اثرات شناختیِ بیماری هانتینگتون را بدتر کند. ممکن است باعث تورم پاها و تغییر رنگ پوست هم بشود. تهوع، معده درد و تغییر خلق‌وخو عوارض جانبی لوتیراستام هستند. کلونازپام هم ممکن است عوارض جانبی شناختیِ بیماری هانتینگتون را بدتر کرده و باعث خواب‌آلودگی بشود. ریسک وابستگی یا سوءمصرف دارو را هم به همراه دارد.

داروهای اختلال‌های روانی

داروهای درمان اختلال‌های روانی، بسته به اختلال‌ها و عوارض آن‌ها، فرق دارند. درمان‌های احتمالی عبارت‌اند از:

  • داروهای ضدافسردگی (Antidepressants): داروهایی مانند سیتالوپرام (Citalopram)، اس‌سیتالوپرام (Escitalopram)، فلوکستین (Fluoxetine) و سرترالین (Sertraline). این داروها هم ممکن است تأثیراتی روی درمان اختلال وسواس فکری عملی داشته باشند. عوارض جانبی هم تهوع، اسهال، خواب‌آلودگی و فشارخون پایین هستند.
  • داروهای ضدروان‌پریشی (Antipsychotics): داروهایی مانند کوئتیاپین (Quetiapine)، ریسپریدون (Risperidone) و الانزاپین (Olanzapine) هم شاید جلوی ناراحتی، برانگیختگی و سایر عوارض اختلال در خلق‌وخو یا روان پریشی را بگیرند. اما این داروها ممکن است خودشان هم باعث اختلال‌های حرکتی متفاوتی بشوند.
  • داروهای تثبیت‌کنندهٔ خلق (Mood Stabilizers): این داروها، مانند والپروات (Valproate)، کاربامازپین (Carbamazepine) و لاموتریژین (Lamotrigine)، می‌توانند به جلوگیری از بالا و پایین شدنِ خلق‌وخو، ناشی از اختلال دوقطبی کمک کنند.

روان‌درمانی

روان‌درمان، یا روان‌پزشک، روان‌شناس، مددکار اجتماعی بالینی، می‌تواند با گفت‌وگودرمانی، در مدیریت مشکلات رفتاری، ایجاد استراتژی‌های مقابله‌ای، مدیریت انتظارات حین پیشرفت بیماری و تسهیل ارتباط مؤثر بین اعضای خانواده، به فرد مبتلا کمک کند.

گفتاردرمانی

بیماری هانتینگتون ممکن است کنترل ماهیچه‌های دهان و گلو را که برای ایجاد صدا ضروری هستند، ضعیف کند. گفتاردرمان می‌تواند به بهبود توانایی واضح حرف زدن کمک کرده، یا استفاده از ابزارهای ارتباطی را آموزش دهد، مانند تخته‌ای که پُر از تصویرهایی از اقلام و فعالیت‌های روزمره است. گفتاردرمان‌ها می‌توانند مشکلات ماهیچه‌های مورداستفاده برای خوردن و بلع را هم رفع نمایند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپ می‌تواند تمرین‌های مناسب و ایمنی آموزش دهد، که قوت، انعطاف‌پذیری، توازن و هماهنگی را افزایش بدهند. این تمرین‌ها می‌توانند به حفظ تحرک تا حد لازم کمک کرده و شاید ریسک افتادن را هم کاهش بدهند.

راهنمایی برای حالت مناسب قرارگیری بدن و استفاده از تکیه‌گاه برای بهتر ایستادن هم می‌توانند شدت بعضی مشکلات حرکتی را کاهش بدهند.

وقتی استفاده از واکر یا صندلی چرخ‌دار لازم شد، فیزیوتراپ می‌تواند راهنمایی لازم برای استفادهٔ درست از این ابزار و حالت قرارگیری را ارائه بدهد. تمرین‌های قبلی هم برای سازگاری با سطح تحرک جدید تغییر می‌کنند.

کاردرمانی

کاردرمان می‌تواند به فرد مبتلا، اعضای خانواده و پرستارهای او با ابزارهای کمکی که توانایی‌های عملکردی را بهبود می‌بخشند، کمک کنند. این استراتژی‌ها عبارت‌اند از:

  • نردهٔ راه‌پله در خانه
  • ابزارهای کمکی برای فعالیت‌هایی مانند حمام کردن و لباس پوشیدن
  • ظروف خوردن و آشامیدن مناسب برای افرادی که مهارت‌های حرکت ظریف محدودی دارند

سبک‌زندگی و مراقبت‌های خانگی

بیماری هانتینگتون و مراقبت در خانه

مدیریت بیماری هانتینگتون به فرد مبتلا، اعضای خانواده و سایر پرستارهایی بستگی دارد که در خانه هستند. همین‌طور که بیماری پیشرفت می‌کند، فرد مبتلا به پرستارهایش وابستگی بیشتری می‌یابد. بعضی از مسائلی که باید به آن‌ها رسیدگی شود و همین‌طور استراتژی‌های مناسب برای مواجهه با آن‌ها، با پیشرفت بیماری، باید تغییر کنند.

خوردن و تغذیه

عواملی که به خوردن و تغذیه مربوط می‌شوند، عبارت‌اند از:

  • افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون اغلب با حفظ وزن مناسب بدن مشکل دارند. مشکل در خوردن، نیاز به کالری بیشتر، به‌خاطر تقلای جسمی یا مسائل ناشناختهٔ سوخت‌وسازی ممکن است باعث این مشکل شوند. برای تغذیهٔ مناسب، شاید بیش از سه وعدهٔ غذایی در روز یا استفاده از مکمل‌های غذایی لازم باشد.
  • مشکل با جویدن، بلع و مهارت‌های حرکتی ظریف، می‌توانند مقدار غذایی را که خورده می‌شود کاهش داده، و خطر خفگی را افزایش بدهند. مشکلات را می‌توان با حذف حواس پرتی ها هنگام خوردن غذا و انتخاب غذاهایی که خوردنشان راحت‌تر است، به حداقل رساند. ظرف‌هایی که برای افرادی با مهارت‌های حرکت ظریف محدود طراحی شده‌اند و لیوان‌هایی که نی دارند، می‌توانند مفید باشند.

فرد مبتلا به بیماری هانتینگتون کم‌کم برای خوردن و نوشیدن هم نیازمند کمک می‌شود.

مدیریت اختلال‌های شناختی و روانی

خانواده و پرستارها می‌توانند محیطی برای فرد مبتلا ایجاد کنند، که عوامل استرس‌زا در آن نباشد و چالش‌های شناختی و رفتاری را هم مدیریت نمایند. این استراتژی‌ها عبارت‌اند از:

  • استفاده از تقویم و ابزارهای زمان‌بندی برای کمک به حفظ روال منظم
  • شروع کارها با یادآوری یا کمک
  • اولویت‌بندی و سازمان‌دهی کار یا فعالیت‌ها
  • تقسیم وظایف به گام‌های قابل‌مدیریت
  • ایجاد محیطی که تا حد ممکن آرام، ساده و منظم باشد
  • شناسایی و حذف عوامل استرس‌زایی که باعث ناراحتی، برانگیختگی، افسردگی یا مشکلات دیگر می‌شوند.
  • برای کودکان یا نوجوانانی که به مدرسه می‌روند، مشورت با مسئولین مدرسه به منظور ایجاد برنامهٔ آموزشی اختصاصی مناسب
  • ایجاد فرصت‌هایی برای فرد مبتلا به منظور حفظ تعامل‌های اجتماعی و دوستی‌ها تا حد ممکن

سلامتی ارزشمندترین دارایی انسان است


خیلی‌ها فکر می‌کنند ریلکسیشن یعنی لم دادن جلوی تلویزیون در پایان یک روز شلوغ؛ اما این کار کمترین تأثیر را در کاهش استرس خواهد داشت. برای مبارزهٔ موثر با استرس، باید پاسخ طبیعی بدن در برابر استرس را فعال کنیم. می‌توانید این کار را با استفاده از روش‌هایی مثل تنفس عمیق، مدیتیشن، ورزش‌های ریتمیک و یوگا انجام بدهید. انجام روزانهٔ این فعالیت‌ها به کم شدن استرس، بالا بردن روحیه و انرژی و بهبود سلامت ذهنی و فیزیکی کمک می‌کند. در ادامه با ریلکسیشن و تکنیک های آن آشنا خواهید شد. با ما همراه باشید.

واکنش ریلکسیشن چیست؟

وقتی استرس سیستم عصبی شما را از پا در می‌آورد، تمام بدن غرق در هورمون‌های شیمیایی می‌شود که شما را برای جنگیدن آماده کند. این واکنش استرسی می‌تواند در مواقع اورژانسی که سرعت حرف اول را می‌زند، باعث نجات جان انسان شود. اما اگر در طول روز و به‌طور مداوم این واکنش استرسی فعال شود، سلامت روحی و فیزیکی به خطر خواهد افتاد.

هیچ‌کس نمی‌تواند کاملا در برابر استرس در امان باشد، اما می‌توان با یادگیری واکنش ریلکسیشن، به کاهش اثرات مخرب آن کمک کرد. واکنش ریلکسیشن درست در نقطهٔ مقابل واکنش استرسی قرار دارد. واکنش ریلکسیشن جلوی استرس را می‌گیرد و تعادل را به ذهن و بدن برمی‌گرداند. زمانی که واکنش ریلکسیشن فعال می‌شود:

  • ضربان قلب شما آرام می‌شود؛
  • نفس کشیدن آهسته‌تر و عمیق‌تر صورت می‌گیرد؛
  • فشار خون پایین آمده یا متعادل می‌شود؛
  • ماهیچه‌ها رها می‌شوند؛
  • گردش خون به مغز بیشتر می‌شود.

علاوه بر تأثیر فیزیکی تسکین‌دهنده، واکنش ریلکسیشن باعث افزایش انرژی و تمرکز می‌شود، با بیماری مقابله می‌کند، درد را آرام می‌کند و توانایی حل مشکل، انگیزه و بازدهی را بالا می‌برد. نکته مهم این است هر کسی با انجام تمرینات منظم می‌تواند از خوبی‌های آن بهره‌مند شود. ممکن است عده‌ای مایل به گرفتن ماساژ حرفه‌ای یا جلسات طب سوزنی باشند، اما اکثر تکنیک‌های ریلکسیشن به تنهایی و یا با کمک پادکست‌های صوتی یا اپلیکیشن‌های رایگان نیز اجرا می‌شوند.

فراموش نکنید که تنها دراز کشیدن روی مبل، کتاب خواندن یا تماشای تلویزیون در حال استراحت، برای بهره‌مندی از واکنش ریلکسیشن فیزیکی و روانی کافی نیست. به همین منظور، شما باید به طور مرتب تکنیک‌های ریلکسیشن را تمرین کنید.

واکنش ریلکسیشن چگونه صورت می‌گیرد

پیدا کردن تکنیک ریلکسیشن مناسب شما

واقعیت این است که نمی‌توان تنها یک تکنیک ریلکسیشن را به همهٔ افراد توصیه کرد. تکنیکِ ریلکسیشنِ مناسب تکنیکی است که با شما و سبک زندگی‌تان سازگار است و می‌تواند تمرکز شما را در هر موقعیتی به کار گیرد. ممکن است تغییر یا ترکیب تکنیک‌های مختلف، بهترین نتیجه را برای شما در پی داشته باشد. چگونگی واکنش شما نسبت به استرس نیز می‌تواند بر انتخاب تکنیک ریلکسیشن مناسب شما تأثیرگذار باشد.

واکنش مبارزه. اگر در موقعیتی هستید که احتمال عصبانیت، اضطراب یا تحت‌استرس بودن در شما تقویت شده، بهترین واکنش شما انجام فعایت‌هایی است که شما را آرام کند؛ مدیتیشن، رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها، تنفس عمیق یا تصویرسازی ذهنی.

واکنش مبارزه. اگر در موقعیتی هستید که ممکن است افسرده، انزواطلب یا تحت‌استرس گیج و گم شوید، بهترین واکنش‌تان نسبت به دور کردن استرس، انجام فعالیت‌هایی است که انرژی و سیستم عصبی شما را تحریک کند؛ ورزش‌های ریتمیک، ماساژ، فرآگاهی (فرایند روان‌شناختی آوردن توجه به تجربیات زمان حال، یا به عبارتی پرورش آگاهی و هوشیاری با تکیه بر مراقبت و زیر نظر گرفتن توجه در زمان حال) یا یوگای قدرتی از جملهٔ این فعالیت‌هاست.

واکنش عدم تحرک (ساکن). اگر اتفاقی افتاده که نوعی شوک یا مبهوت‌شدگی را تجربه می‌کنید، چالش شما این است که پیش از هر چیز، با استفاده از تکنیک‌های آرام‌بخش، سیستم عصبی‌تان را بیدار کنید تا برای مبارزه یا واکنش مبارزه آماده شود. برای این کار، فعالیت‌های فیزیکی که دست‌ها و پاها را درگیر می‌کند انتخاب کنید. مثلا دویدن، رقصیدن، انجام حرکات تای‌چی به صورت آگاهانه گزینه‌های مناسبی هستند. توجه داشته باشید که در حین انجام این حرکات، روی اعضای بدن‌تان تمرکز کنید.

در این مواقع به تنهایی نیاز دارید یا باید در جمع باشید؟

اگر به خلوت نیاز دارید، تکنیک‌های ریلکسیشن انفرادی مثل مدیتیشن یا رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها (progressive muscle relaxation) به شما برای آرام کردن ذهن‌تان کمک می‌کند. اگر دوست دارید در جمع باشید، شرکت در کلاس می‌تواند مؤثر باشد و به حفظ انگیزه‌هایتان کمک کند. حالا چند تکنیک ریلکسیشن را با هم بررسی می‌کنیم.

تکنیک های ریلکسیشن

۱. تنفس عمیق

تکنیک ریلکسیشن تنفس عمیق

تنفس عمیق با تمرکز بر نفس‌هایی کامل، یک تکنیک قدرتمند ریلکسیشن به حساب می‌آید. آموختن این روش آسان است و می‌توان آن را در هر زمان و مکانی اجرا کرد. این کار به‌سرعت به پایین آمدن میزان استرس کمک می‌کند. تنفس عمیق سنگ بنای بسیاری از تمرین‌های ریلکسیشن نیز هست که می‌توان آن را با موسیقی یا رایحه‌درمانی ترکیب کرد. می‌توان با کمک اپلیکیشن‌ها و فایل‌های صوتی به‌خوبی این فعالیت‌ها را انجام داد. شما تنها به چند دقیقه زمان و مکانی نیاز دارید که بتوانید حرکات کششی انجام دهید.

چگونه تنفس عمیق را تمرین کنیم؟

کلید اصلی این کار، تنفس عمیق شکمی است. بهتر است تا جایی که می‌توانید هوای تازه را وارد شش‌هایتان کنید. وقتی به جای تنفس سطحی در قسمت شش‌ها، تنفس عمیق‌تان را از شکم انجام دهید، اکسیژن بیشتری دریافت خواهید کرد. وقتی اکسیژن بیشتری دریافت کنید، انقباض، تنگی نفس و اضطراب کمتری را تجربه خواهید کرد.

  • با پشت صاف و در وضعیت راحتی بنشینید. یکی از دست‌هایتان را روی سینه و دیگری را روی شکم‌تان قرار دهید؛
  • از بینی نفس بکشید. دستی که روی شکم‌تان گذاشته‌اید باید با نفس‌های شما بالا و پایین شود. دستی که روی سینه گذاشته‌اید حرکت بسیار کمی دارد.
  • بازدم را از دهان انجام دهید و در حالی که عضلات شکم را سفت می‌کنید، تا جایی که می‌توانید تمام هوا را از دهان خارج کنید. دست‌هایتان هنگام بازدم باید به داخل سطح شکم حرکت کند و باز هم دستی که روی سینه گذاشته‌اید حرکت بسیار کمی دارد.
  • چند بار دیگر دم را از بینی و بازدم را از دهان انجام دهید. سعی کنید به اندازه‌ای نفس بکشید که بالا و پایین شدن شکم را متوجه شوید. بازدم را در چند شماره و به‌آرامی انجام دهید.

اگر زمانی که نشسته‌اید، تنفس عمیق شکمی برایتان مشکل است، روی زمین دراز بکشید. کتاب کوچکی را روی شکم بگذارید و هنگام دم و بازدم بالا و پایین شدن آن را مشاهده کنید.

۲. رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها

رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها در دو مرحله انجام می‌شود. شما باید گروه ماهیچه‌های مختلف بدن را منقبض و سپس رها کنید. با تمرین منظم، متوجه می‌شوید که هر انقباض چه حسی را در هر نقطه از بدن به دنبال خواهد داشت. با این کار می‌توانید به اولین نشانه‌های انقباض ماهیچه‌ای که با استرس همراه است، واکنش نشان دهید. بنابراین با ریلکس شدن بدن، ذهن‌تان نیز آرام می‌شود.

می‌توان رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها را با تنفس عمیق و دیگر روش‌های ضداسترس تلفیق کرد.

چگونه رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها را تمرین کنیم؟

پیش از هر چیز، اگر سابقهٔ گرفتگی عضلانی، مشکلات کمر یا دیگر آسیب‌های جدی که باعث انقباض ماهیچه‌ها می‌شود، دارید؛ بهتر است با پزشک‌تان مشورت کنید.

این تمرین را از پاها شروع کرده و به‌تدریج به سمت صورت حرکت کنید.

  • لباس راحت بپوشید و کفش‌هایتان را در بیاورید.
  • به مدت چند دقیقه، نفس عمیق بکشید.
  • هروقت آماده بودید، توجه‌تان را به پای راست‌تان ببرید. برای چند ثانیه، به حسی که در پاها وجود دارد متمرکز شوید.
  • به‌آرامی ماهیچه‌های پای راست را تا جایی که می‌توانید منقبض کنید. انقباض را تا ده شماره نگه دارید.
  • پا را رها کنید. تمرکزتان را روی انقباضی که رها شده و حس رهایی که در پاها به‌وجود آمده، بگذارید.
  • برای مدت کوتاهی در این وضعیت بمانید و به‌آرامی چند نفس عمیق بکشید.
  • توجه‌تان را به پای چپ ببرید و مراحل بالا را تکرار کنید.
  • به‌آرامی به بالا و به سمت صورت حرکت کنید. تمام قسمت‌های مختلف بدن را به همین روش منقبض و سپس رها کنید.
  • ممکن است هنگام شروع به تمرین و توجه بیشتری نیاز داشته باشید. مراقب باشید که در هر تمرین، تنها ماهیچه‌های همان قسمت را درگیر کنید.

ترتیب رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها:

  • پای راست و سپس پای چپ
  • ساق پای راست و سپس ساق پای چپ
  • ران راست و سپس ران چپ
  • لگن و کفل‌ها
  • شکم
  • قفسه سینه
  • کمر
  • دست و بازوی راست و سپس دست و بازوی چپ
  • گردن و شانه‌ها
  • صورت

۳. مدیتیشن اسکن بدن

رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها برای ریلکسیشن

این تکنیک ریلکسیشن گونه‌ای از مدیتیشن است که روی توجه شما به قسمت‌های مختلف بدن متمرکز است. مثل تکنیک رهاسازی تدریجی ماهیچه‌ها، این تمرین را از پاها شروع می‌کنید و به تدریج به سمت صورت بالا می‌آیید. اما به‌‌جای منقبض و رها کردن ماهیچه‌ها، بدون برچسب «خوب» یا «بد» زدن به احساسات‌تان، تنها روی حسی که در هر قسمت وجود دارد متمرکز می‌شوید.

  • به پشت دراز بکشید، پاها را با فاصله از هم بگذارید، دست‌ها در کنار بدن و آرام است و چشم‌ها را باز یا بسته نگه دارید. حدود دو دقیقه تا زمانی که احساس آرامش پیدا می‌کنید، روی نفس‌کشیدن‌تان تمرکز داشته باشید.
  • توجه‌تان را به سمت انگشتان پای سمت راست ببرید. نفس‌های عمیق بکشید و به هر حسی که دارید توجه کنید. تصور کنید که هر نفس عمیقی که می‌کشید، هوا به سمت انگشت‌ها می‌رود. حدود یک الی دو دقیقه روی این ناحیه متمرکز باشید.
  • تمرکزتان را به سمت کف پای راست ببرید. به هر حسی که در این بخش دارید توجه کنید و تصور کنید که با هر دم، هوا از کف پای راست‌تان وارد بدن می‌شود. پس از یکی دو دقیقه، همین کار را روی مچ پا، ساق پا، زانو، ران و باسن سمت راست انجام دهید و سپس تمرکزتان را روی سمت چپ بدن بگذارید. سپس، با تمرکز بر شکم، کمر، قفسه سینه، کتف و شانه‌ها به سمت نیم‌تنهٔ بالا حرکت کنید. اگر در هر قسمتی از بدن دچار درد و گرفتگی هستید، تمرکز بیشتری روی آن بخش بگذارید.
  • پس از انجام دادن کامل اسکن بدن، برای چند دقیقه در سکوت و بدون هیچ حرکتی، بدن را ریلکس کنید و به حس‌تان توجه کنید. سپس به آرامی چشم‌ها را باز کنید و اگر لازم بود پیش از خارج شدن از این وضعیت، یک حرکت کششی سبک انجام دهید.

۴. مدیتیشن فرآگاه

فرآگاهی و ریلکسیشن

به‌جای نگرانی دربارهٔ آینده یا چنگ زدن به اتفاقات گذشته، مدیتیشن فرآگاه (mindfulness meditation) تمرکز را به زمان حال برمی‌گرداند و به شما کمک می‌کند تا تمام‌وکمال در لحظهٔ حال باقی بمانید.

مدت‌هاست که از مدیتیشن‌هایی که آگاهی را بسط می‌دهند برای کاهش استرس، اضطراب، افسردگی و دیگر احساسات منفی استفاده می‌شود. برخی از این تمرین‌ها با ایجاد تمرکز روی یک فعالیت تکرارشونده (مثل تنفس یا تکرار چند کلمه) شما را به زمان حال باز می‌گردانند. دیگر گونه‌های مدیتیشن فرآگاه، منجر به رهاسازی تفکرات یا احساسات درونی می‌شود. فرآگاهی می‌تواند در فعالیت‌های دیگری مثل راه رفتن، ورزش کردن یا غذاخوردن نیز کاربرد داشته باشد.

یک مدیتیشن فرآگاه پایه چنین است:

  • مکان خلوت و ساکتی را انتخاب کنید و مطمئن باشید هیچ چیز تمرکز شما را برهم نمی‌زند.
  • روی یک صندلی با پشتی صاف و یا روی زمین و به حالت چهارزانو بنشینید.
  • به دنبال یک نقطه تمرکز باشید. مثلا نفس کشیدن‌تان؛ حس ورود هوا از بینی و خارج شدنش از دهان و یا بالا و پایین شدن شکم هنگام تنفس. می‌توانید در حین انجام این تمرین ریلکسیشن تمرکزتان را بر یک جسم خارجی (مثل نگاه کردن به شعلهٔ شمع) یا تکرار یک کلمهٔ بامعنی بگذارید.
  • نگران افکار مزاحم یا استادانه انجام دادن این تمرین نباشید. اگر فکرهای دیگری در حین انجام این تمرین به سراغ شما آمدند، با آنها نجنگید. تنها سعی کنید که دوباره توجه‌تان را روی نقطه تمرکزتان بازگردانید.

۵. حرکات ریتمیک و تمرین‌های ذهنی

شاید ایدهٔ ورزش کردن زیاد با ریلکسیشن جور در نیاید، اما ورزش‌های ریتمیک که روند خاصی را در حرکات دنبال می‌کنند می‌توانند بسیار آرامش‌بخش باشند. ورزش‌هایی مثل دویدن، پیاده‌روی، شنا، رقص، قایق‌رانی و کوه‌نوردی را در نظر بگیرید.

نکته: برای گرفتن نتیجهٔ بهتر، فرآگاهی را به این ورزش‌ها اضافه کنید.

هرچند انجام حرکات ریتمیک به سادگی می‌تواند میزان استرس را کاهش دهد، اگر فرآگاهی را نیز به تمرین‌ها اضافه کنید، نتایج شگفت‌انگیزی به‌دست خواهد آمد.

درست مثل مدیتیشن، تمرینات متفکرانه نیز به حضور کامل در زمان حال نیاز دارد. باید به‌جای نگرانی دربارهٔ مسائل روزانه، به حسی که در همان لحظه در بدن در حال گذر است توجه کرد. برای «خاموش کردن» این تفکرات، به‌جای غرق شدن در افکار یا خیره شدن به تلویزیون در هنگام انجام این تمرین، به حسی که در بدن‌تان وجود دارد یا حرکاتی که هنگام تنفس شکل می‌گیرد، توجه کنید. اگر هنگام دویدن یا پیاده‌روی این تمرین را انجام می‌دهید، به حسی که از تماس پاهایتان روی زمین دارید یا ریتم تنفس و یا حس برخورد باد به صورت‌تان توجه کنید. اگر با وزنه کار می‌کنید، تمرکزتان را روی هماهنگی تنفس‌ها با حرکات بگذارید و به حس بدن هنگام بالا و پایین بردن وزنه‌ها توجه کنید. زمانی که ذهن‌تان به سمت تفکرات دیگر می‌رود، به‌آرامی توجه‌تان را روی نفس کشیدن و حرکات‌تان بازگردانید.

۶. تصویرسازی

تصویرسازی (Visualization) یکی از روش‌های سنتی مدیتیشن است که در آن صحنه‌هایی را که در آن احساس آرامش دارید متصور می‌شوید. با این کار می‌توانید هر درد و گرفتگی را از خود دور کنید. در این تکنیک ریلکسیشن، هر فضایی را که برایتان آرامش بیشتری دارد، انتخاب کنید؛ کنار ساحل، مکان موردعلاقهٔ دوران کودکی یا یک جنگل آرام.

می‌توان تصویرسازی را به تنهایی، به همراه یک متخصص و یا با استفاده از اپلیکیشن‌ها یا فایل‌های صوتی مرتبط انجام داد. همچنین می‌توان در سکوت و یا با انتخاب موسیقی مناسب فضا (مثل صدای موج دریا)، این تمرین ریلکسیشن را انجام داد.

تمرین تصویرسازی

تمرین تصویرسازی به‌منظور ریلکسیشن

چشم‌هایتان را ببندید و مکان موردنظر را انتخاب کنید. تا جایی که می‌توانید این تصویر را واضح ببینید: منظره، صدا، بو، مزه و حس‌ها را برای خودتان واقعی کنید. تنها متصور شدن و دیدن آن مثل یک عکس در ذهن کافی نیست. تصویرسازی بهترین نتیجه را زمانی می‌دهد که تمام جزئیات حسی را در آن متصور شوید.

برای مثال، اگر به یک اسکله روی دریاچه‌ای آرام فکر می‌کنید:

  • نور خورشید را روی دریاچه ببینید.
  • صدای پرندگان را بشنوید.
  • درختان کاج را بو کنید.
  • خنکی آب را زیر پاهای برهنه‌تان حس کنید.
  • هوای تازه و تمیز را بچشید.

همان‌طور که مکان موردنظرتان را کشف می‌کنید، از حس دور شدن از نگرانی‌هایتان لذت ببرید. هروقت آماده بودید، چشم‌هایتان را باز کنید و به‌آرامی به زمان حال بازگردید.

اگر گاهی حین انجام این تمرین تمرکزتان را از دست می‌دهید نگران نباشید. این مسئله کاملا عادی است. ممکن است در دست‌وپاهایتان احساس سنگینی، پرش عضلانی یا حسی از خستگی داشته باشید. این نشانه‌ها هم بسیار عادی هستند.

۷. یوگا

یوگا شامل یک سری حرکات و یا حالت‌های ثابت است که با تنفس عمیق ترکیب می‌شود. همان‌طور که یوگا به کاهش استرس و اضطراب ما کمک می‌کند، باعث انعطاف‌پذیری، کشش، تعادل و استقامت بدن نیز می‌شود. ازآن‌جاکه احتمال بروز آسیب هنگام انجام دادن این حرکات وجود دارد، بهتر است که برای تمرین یوگا در یک کلاس گروهی و یا زیر نظر مربی خصوصی باشید و یا حداقل از ویدیوهای آموزشی استفاده کنید. زمانی که اصول پایه را یاد گرفتید، می‌توانید به تنهایی یا همراه با دیگران یوگا کنید.

کدام سبک یوگا بیشترین نتیجه را در تسکین استرس دارد؟

سبک‌های مختلف یوگا و ریلکسیشن

هرچند تقریبا پایان تمام کلاس‌های یوگا با بخش ریلکسیشن همراه است، کلاس‌هایی که به حرکات آرام و پیوسته، تنفس عمیق و کشش‌های ملایم تأکید دارند، بهترین گزینه برای رهایی از استرس به‌حساب می‌آیند.

ساتیاناندا (Satyananda) یکی از گونه‌های سنتی یوگا است. در این یوگا حرکت‌های ملایم، ریلکسیشن عمیق و مدیتیشن وجود دارد که آن را برای مبتدی‌ها و کسانی که به دنبال کاهش استرس هستند، گزینهٔ مناسبی می‌کند.

هاتا یوگا (Hatha yoga) نیز یکی از راه‌های مناسب برای مبتدی‌ها و کاهش استرس است. بهتر است هنگام انتخاب سبک یوگا به دنبال برچسب‌هایی مثل «ملایم»، «تسکین استرس» یا «مبتدی» باشید.

یوگا قدرتی (Power yoga) با داشتن حرکات قوی و تمرکز بر تندرستی، مناسب کسانی است که به دنبال تحرک بیشتر توأم با ریلکسیشن هستند.

اگر در مورد مناسب بودن هر سبک یوگا برای تسکین استرس شک دارید، با باشگاه موردنظر تماس بگیرید و از مربی کمک بخواهید.

۸. تای‌‌چی

ریلکسیشن و تمرین تای‌چی

اگر هنگام عبور از پارک، عده‌ای را دیده‌اید که حرکات هماهنگ و آرامی را انجام می‌دهند، به احتمال زیاد آنها را در حال انجام تای‌چی (Tai chi) تماشا کرده‌اید. تای‌چی مجموعه‌ای از حرکات آرام و ریتمیک غیررقابتی است که به صورت فردی انجام می‌شود. با تمرکز روی حرکات و تنفس‌تان، توجه‌تان را به زمان حال می‌آورید که باعث پاک‌سازی ذهن و رسیدن به ریلکسیشن می‌شود.

تای‌چی گزینه‌ای ایمن و مناسب همه‌ٔ گروه‌های سنی با هر وضعیت تندرستی به‌حساب می‌آید. افراد مسنی که دوران نقاهت بیماری یا آسیب‌های بدنی را می‌گذرانند نیز می‌توانند تای‌چی را انتخاب کنند. بهتر است تای‌چی نیز مثل یوگا در یک کلاس عمومی یا زیر نظر مربی خصوصی تمرین شود. زمانی که اصول پایه‌ٔ این ورزش را آموختید، می‌توانید به تنهایی یا به همراه دیگران آن را انجام دهید.

۹. خود ماساژدهی

به احتمال زیاد نسبت به خواص ماساژ حرفه‌ای در کاهش درد، استرس و انقباض‌های ماهیچه‌ای آگاهی دارید. اما شاید ندانید که شما هم می‌توانید به راحتی از مزایای این ماساژها با خود ماساژدهی یا کمک عزیزان‌تان بهره‌مند شوید.

چند دقیقه بین انجام کارهایتان را به خود و ماساژ خودتان اختصاص دهید. ممکن است شما پشت میز کار، روی مبل پس از یک روز طولانی و یا در تخت پیش از خوابیدن باشید. می‌توانید برای افزایش بازدهی ریلکسیشن، از روغن‌ها یا لوسیون‌های معطر، تنفس عمیق یا ذهن فرآگاه استفاده کنید.

تسکین استرس با تمرین پنج دقیقه‌ای خود ماساژدهی

رسیدن به ریلکسیشن با ماساژ

ترکیب چند ضربه با هم، به رهاسازی ماهیچه‌ها کمک می‌کند. با کنارهٔ دست، سرانگشت‌ها یا کف دست جمع‌شده‌تان ضربه‌های آرامی بزنید. با سر انگشت‌ها روی گره‌های ماهیچه‌ای فشار دهید. ماهیچه‌های مختلف را ماساژ دهید و ضربه‌های طولانی، ملایم یا سراندن انگشت‌ها روی بدن را امتحان کنید. می‌توانید این ضربه‌ها را در نقاط مختلف بدن که در دسترس هستند پیاده کنید. اگر زمان کمی دارید، روی گردن و سر تمرکز کنید:

  • با ماساژ دادن ماهیچه‌های پشت، گردن و شانه‌ها شروع کنید. دست‌ها را مشت کنید و از بالا به پایین گردن و کناره‌ها را به‌آرامی ضربه بزنید. سپس، با انگشت‌های شست دایره‌های کوچکی را بالای گردن و زیر جمجمه بکشید. به‌آرامی دیگر بخش‌های سر را با سرانگشت‌ها ماساژ دهید. سپس کف سر را با انگشت‌ها از جلو به پشت و از کناره‌ها ماساژ دهید.
  • حالا صورت‌تان را ماساژ دهید. با شست و سرانگشت‌ها، دایره‌های کوچکی روی صورت بکشید. به شقیقه‌ها، پیشانی و ماهیچه‌های فک توجه ویژه‌ای داشته باشید. با انگشت‌های میانه، پل بینی را ماساژ دهید و به سمت ابروها و سپس شقیقه‌ها حرکت کنید.
  • در آخر، چشم‌ها را ببندید. کف دست‌ها را به حالت کاسه‌ای و با ملایمت روی صورت بگذارید و برای مدتی چند نفس عمیق بکشید.

یک تمرین ریلکسیشن منظم را شروع کنید

یادگیری اصول پایه در این تمرین‌های ریلکسیشن کار دشواری نیست، اما برای رسیدن به نتیجه‌ٔ موردنظر به تمرین مرتب نیاز دارید. بسیاری از متخصصان، توصیه می‌کنند که در طول روز حدود ۱۰ الی ۲۰ دقیقه را به انجام تمرین‌های ریلکسیشن اختصاص دهیم. اگر دوست دارید بهرهٔ بیشتری از این تمرین‌ها ببرید، ۳۰ دقیقه تا یک ساعت را به تمرین بپردازید.

در برنامه روزانه‌تان زمان‌بندی داشته باشید. اگر امکان دارد، یک یا دو بار در روز را برای این تمرین‌ها مشخص کنید. اگر هیچ جای خالی ندارید، فراموش نکنید که می‌توان بسیاری از تکنیک‌های ریلکسیشن را هم‌زمان با کارهای دیگر انجام داد. سعی کنید زمانی که در اتوبوس یا قطار هستید را به مدیتیشن اختصاص دهید. در وقت استراحت، یوگا و تای‌چی تمرین کنید و یا هنگام قدم زدن با ذهنی آگاه این کار را انجام دهید.

از اپلیکیشن‌های گوشی‌های هوشمند و دیگر وسايل استفاده کنید. بسیاری از مردم، اپلیکیشن‌ها و فایل‌های صوتی را برای انجام تمرین‌های مختلف ریلکسیشن بسیار کاربردی و مفید می‌دانند. با استفاده از این اپ‌ها، می‌توانید برنامه منظم و سابقهٔ تمرین‌ها را داشته باشید.

هنگام خواب‌آلودگی تمرین نکنید. این تمرین‌ها به‌قدری آرامش‌بخش هستند که می‌توانند شما را خواب‌آلود کنند. با این حال، زمانی که آگاه و هوشیار باشید، خواص این تمرین‌ها به بالاترین حد خود می‌رسد. از انجام تمرین‌های ریلکسیشن پیش از زمان خواب یا پس از صرف غذای سنگین یا الکل خودداری کنید.

توقع‌تان را بالا نبرید. گاهی در شروع کار، به‌خصوص هنگام انجام تکنیک‌های مدیتیشن و ریلکسیشن، به تمرین و زمان بیشتری نیاز دارید. هرچه بیشتر تمرین کنید، نتایج را زودتر می‌بینید. اگر چند روز یا چند هفته از انجام تمرین‌ها دور شده‌اید، دلسرد نشوید. دوباره شروع کنید و به‌آرامی به عملکرد قدیمی‌تان برسید.


فرض کنید به اینترنت دسترسی ندارید و حس‌وحال رفتن به شعبه بانک را هم نداشته باشید. کسی در منزل دارید که به دلیل سن بالا یا مهارت کم استفاده از اینترنت نتواند خدمات بانکی را از منزل انجام دهد. خارج از ساعات اداری و روزهای تعطیل نیازی به خدمات بانکی داشته باشید. اصلاً دوست دارید بدون اینکه به شعبه بانک بروید کسی باشد که مانند متصدیان بانکی به سؤالات شما پاسخ دهد؟

راه‌حل اما «تِل‌بانک» بانک سامان است.

تِل‌بانک بانک سامان

بانک سامان با ایجاد تل‌بانک درگاه جدیدی فراهم کرده که مشتریان بانکی می‌توانند بیشتر خدمات بانکی را بدون مراجعه حضوری به شعب بانک با تل‌بانک انجام دهند.

مشتریان می‌توانند از طریق تماس تلفنی با مرکز «سامان ارتباط» به‌طور مستقیم بخشی از خدمات بانکی موردنیاز مانند افتتاح سپرده جدید، پرداخت قبوض، انتقال وجه (داخلی/شتاب) و… را دریافت کنند. در این درگاه، ارائه خدمت به‌صورت ترکیبی از امکانات تلفنی و نیز مذاکره و گفتگوی مستقیم با بانکداران درگاه تل‌بانک انجام می‌شود.

 

چه کسانی و چطور می‌توانند از خدمات تِل‌بانک استفاده کنند؟

تمامی اشخاص حقیقی می‌توانند از خدمات تِل‌بانک استفاده کند و نکته جالب اینکه این خدمات به افرادی با ملیت غیر ایرانی نیز ارائه می‌شود. با توجه به اینکه خدمات تِل‌بانک وابسته به تلفن‌بانک است، مشتریان و متقاضیان این خدمات باید دارای رمز تلفن‌بانک باشند. اگر متقاضی این خدمات هستید برای فعال‌سازی تِل‌بانک و دریافت رمزهای آن باید به یکی از شعب بانک سامان مراجعه و نسبت به پر کردن فرم درخواست فعال‌سازی این خدمات اقدام کنید.

برای استفاده از تِل‌بانک چه باید بکنیم؟

برای استفاده از خدمات درگاه تل‌بانک باید شماره مشتری و رمز تلفن‌بانک (رمز اول تلفن‌بانک) را از صفحه‌کلید تلفن وارد و پس از ورود رمز تلفن‌بانک و برقراری ارتباط با بانکدار درگاه تِل‌بانک، می‌توانید از انواع خدمات این سرویس استفاده کنید. بعدازاینکه شماره مشتری و رمز اول تلفن‌بانک را وارد کنید تمامی خدمات درگاه تِل‌بانک به شما ارائه می‌شود. البته این نکته مهم را به خاطر داشته باشید که اجرای نهایی برخی از خدمات تِل‌بانک و در مرحله تأیید، با ثبت رمز دوم تلفن‌بانک یا رمز دوم کارت امکان‌پذیر است و با توجه به ماهیت خدمات تِل‌بانک ورود و ثبت رمزهای یادشده متفاوت خواهد بود.

از تِل‌بانک چگونه استفاده کنیم؟

ارتباط مشتریان با این درگاه از طریق تماس با سامان ارتباط به شماره ۰۲۱۶۴۲۲ و ارتباط با سر شماره ۳ امکان‌پذیر است.

در تِل‌بانک، شما پس از احراز اولیه با رمز، به بانکداران درگاه تِل‌بانک متصل می‌شوید و از طریق مکالمه با بانکداران بانک سامان درخواست خدمات موردنیاز را اعلام کنید و درنهایت برای تأیید انجام عملیات، شرح عملیات مورد درخواستتان به‌صورت صوتی خوانده‌شده و تأیید عملیات از شما دریافت و عملیات انجام می‌شود.

خوب است بدانید تمامی مکالمات بین شما و بانکدار در این درگاه ضبط می‌شود.

چه زمانی با تِل‌بانک تماس بگیریم؟

بانک سامان در حال حاضر در درگاه تِل‌بانک در روزهای شنبه تا پنجشنبه از ساعت ۷:۳۰ صبح تا ۲۲:۳۰ شب فعال است.

چه خدماتی در درگاه تِل‌بانک ارائه می‌شود؟

خدماتی که در درگاه تِل‌بانک ارائه می‌شود، شامل دودسته خدمات اطلاع‌رسانی و خدمات تراکنش‌های مالی است که به شرح زیر است:

ردیف خدمات اطلاع‌رسانی
۱ گزارش گردش روزانه، سپرده/کارت
۲ گزارش گردش ماهانه /کارت
۳ گزارش چند گردش آخر سپرده/کارت
۴ گزارش گردش انتقال وجه (پایا/ساتنا)
۵ گزارش جزییات تسهیلات
۶ استعلام شماره کارت
۷ استعلام شماره شبا
۸ جزییات دسته‌چک و برگ چک
۹ استعلام وضعیت چک‌های واگذارشده به‌حساب
۱۰ استعلام وضعیت کارت به همراه جزییات آن

 

ردیف تراکنش مالی
۱ افتتاح سپرده جدید
۲ انتقال وجه سپرده‌ای
۳ انتقال بین‌بانکی (پایا و ساتنا)
۴ انتقال وجه باکارت (داخلی/شتابی)
۵ مسدودی کارت
۶ مسدود کردن و ثبت مبلغ چک‌های صادره
۷ پرداخت کمک‌های مردمی به مؤسسات خیریه
۸ پرداخت قبوض

 

کارمزد استفاده از خدمات چقدر است؟

برای انجام خدمات تِل‌بانک کارمزد بسیارکمی دریافت می‌شود که به شرح جداول زیر است:

ردیف عملیات نحوه ارائه خدمت کارمزد
۱ اعلام موجودی حساب/کارت تلفنی/پیامک ۱۰۰ تومان
۲ اعلام شماره کارت‌های مشتری
۳ دریافت شماره شبا
۴ دریافت گردش روزانه، ماهانه و چند گردش آخر سپرده/ کارت فکس/ایمیل – سال جاری: ۵۰۰ تومان

– سال‌های گذشته: ۱۰۰۰ تومان

۵ اعلام جزییات تسهیلات و اقساط تلفنی/فکس/ایمیل ۱۰۰ تومان
۶ دریافت جزئیات دسته‌چک و برگ چک
۷ گزارش انتقال وجه پایا/ساتنا
۸ دریافت وضعیت چک‌های واگذارشده به‌حساب ۲۰۰ تومان

 

ردیف عملیات کارمزد
۱ افتتاح سپرده رایگان
۲ مسدودی کارت
۳ پرداخت کمک‌های مردمی
۴ انتقال وجه سپرده‌ای ۵۰۰ تومان
۵ انتقال وجه پایا / ساتنا ۱۰۰۰ تومان
۶ پرداخت قبوض ۱۰۰ تومان
۷ مسدود کردن چک‌های صادره و مبلغ آن ۱۰٫۰۰۰ تومان بابت هر برگ چک
۸ انتقال وجه کارت به کارت از ۵۰۰ تومان تا ۳۳۰۰ تومان با توجه به مبلغ انتقال وجه و مطابق کارمزدهای دریافتی شتاب

خدمات تِل‌بانک به چه کسانی ارائه می‌شود؟

خدمات تِل‌بانک به‌تمامی اشخاص حقیقی (اعم از ایرانی و خارجی) ارائه می‌شود. ازآنجایی‌که درگاه تِل‌بانک وابسته به تلفن‌بانک است، بنابراین مشتریان برای استفاده از خدمات درگاه تل‌بانک باید دارای رمز تلفن‌بانک باشند. برای فعال‌سازی تِل‌بانک و دریافت رمزهای آن می‌توانید با مراجعه به یکی از شعب بانک فرم درخواست فعال‌سازی این خدمات را تکمیل کنید.

برای استفاده از تِل‌بانک به چه چیزی نیاز داریم؟

ورود اولیه و استفاده از خدمات درگاه تل‌بانک نیازمند ورود شماره مشتری و رمز تلفن‌بانک (رمز اول تلفن‌بانک) از سوی شماست که از طریق صفحه‌کلید تلفن اطلاعات خود را وارد می‌کنید. پس از ورود رمز تلفن‌بانک و برقراری ارتباط با بانکدار درگاه تِل‌بانک، می‌توانید انواع خدمات تِل‌بانک را دریافت کنید. تمامی خدمات درگاه تِل‌بانک پس ورود صحیح شماره مشتری و رمز اول تلفن‌بانک به شما ارائه می‌شود؛ اما اجرای نهایی برخی از خدمات تِل‌بانک و در مرحله تأیید، مستلزم ثبت رمز دوم تلفن‌بانک یا رمز دوم کارت توسط شماست که با توجه به ماهیت خدمات تِل‌بانک ورود و ثبت رمزهای یادشده متفاوت است.

خدماتی که بر اساس رمز دوم تلفن‌بانک یا رمز دوم کارت به مشتری ارائه می‌شوند مطابق جدول زیر است:

ردیف عنوان خدمت نیازمند رمز دوم تلفن‌بانک نیازمند رمز دوم کارت
۱ دریافت موجودی کارت بله
۲ انتقال وجه سپرده (داخلی) بله
۳ انتقال وجه بین‌بانکی (پایا/ساتنا) بله
۴ انتقال وجه کارت به کارت (داخلی/شتابی) بله
۵ انتقال وجه کارت به سپرده (داخلی) بله
۶ پرداخت قبوض از محل سپرده بله
۷ پرداخت قبوض از طریق کارت بله
۸ افتتاح سپرده بله
۹ پرداخت کمک‌های مردمی از محل سپرده بله
۱۰ پرداخت کمک‌های مردمی از طریق کارت بله

 


بعد از چندین روز برنامه‌ریزی برای سفر و بالا و پایین کردن هزینه‌هایش به فکر این بودم که چطور می‌شود با کمترین هزینه مسافرت دلچسبی داشت. هزینه‌هایی مثل رفت و آمد، تفریح، غذا، خرید و از همه مهم‌تر هزینه اقامت چه قدر می‌شود؟ به نظر من بخش عمده ای از هزینه ها در سفر، مبلغیست که بابت رزرو محل اقامت پرداخت می‌شود و مابقی هزینه ها با کمی مدیریت، تاثیر چندانی در کل هزینه سفر نخواهد داشت. بنابراین هرچقدر هزینه اقامت کمتر باشد، هزینه تفریح و خرید و گشت و گذار بیشتر خواهد شد.

اینکه آیا اقامتگاهی که متناسب با هزینه مورد نظرم است، ظرفیت دارد یا نه، باعث شد با کنجکاوی تمام به دنبال رزرو هتلی که قصد اقامت در آن را داشتم باشم اما با ارزانترین قیمت. تا با خیال آسوده راهی سفر شوم و در هنگام رسیدن به مقصد نگرانی‌ای بابت آن نداشته باشم. قصد دارم جوابی که برای تمام این سوال ها یافتم را با شما در میان بگذارم.

خب، حالا وقت آن بود که با توجه به بودجه سفر، مناسب‌ترین اقامتگاه را انتخاب کنم. منظورم از مناسب ترین این است که متناسب با امکانات اقامتگاه، بتوانم کمترین قیمت را بپردازم. بهترین کار برای بررسی اقامتگاه‌ها بررسی سایت‌های معرفی آنهاست. اما بگذارید نکته کلیدی که در این باره وجود دارد را به شما بگویم.

فرض کنید می‌خواهید تعطیلات را در یکی از شهرهای ایران مثل رامسر، مشهد و یا کیش بگذرانید برای اجاره ویلا رامسر ، اجاره سوئیت در مشهد و یا رزرو هتل کیش خیلی ساده می‌توانید از سامانه‌های رزرو آنلاین هتل و اقامتگاه استفاده کنید اما مساله اصلی اینجاست که کدام سایت بهترین قیمت را ارائه می‌کند؟ برای پیدا کردن ارزانترین قیمت چند سایت را بررسی کنم؟ آیا سایتی هست که همیشه کمترین قیمت را پیشنهاد کند؟

در روزهای نزدیک به تعطیلات، وقتی در حال بررسی هزینه‌های مختلف برای برنامه‌ریزی سفر بودم، بعد از اینکه مدت طولانی در بین سایت های مختلف قیمت هتل‌ها و سوئیت‌ها را مقایسه کردم کاملا گیج شدم! تعداد سایتها را در تعداد اقامتگاه‌ها ضرب کنید تا به من حق بدهید که سردرگم شوم. نمی‌توانستم به نتیجه برسم که کدام سایت قیمت‌های بهتری دارد و دلیل این تفاوت قیمت‌ها چیست؟ تا اینکه با سایت سلطان سفر مواجه شدم.

به زبان خیلی ساده کاری که این سایت می کند این است که قیمت رزرو هتل یا اجاره سوئیت و ویلا را در هر شهری از ایران که برای اقامت انتخاب کرده اید ، روی چندین سایت برتر رزرواسیون مقایسه می‌کند و بنابراین می‌توانید در کمترین زمان با بهترین قیمت هتل ، اقامتگاه، خانه یا سوئیت رزرو کنید.

با این توضیحات پیشنهاد من اینست که اگر قصد رزرو هتل دارید بجای مواجهه با ده‌ها سایت رزرواسیون فقط با مراجعه به سایت سلطان سفر بهترین قیمت را ببینید، و به راحتی آن را رزرو کنید. به این ترتیب می‌توانید در هزینه های اقامت خود صرفه‌جویی کنید.




روکولا که در فارسی به آن شابانک هم گفته می‌شود، نوعی سبزی مدیترانه‌ای است با طعمی تند و تیز. این سبزی با نام‌های دیگری مانند شاهی ایتالیایی هم شناخته می‌شود. روکولا از خانواده کلم‌هاست و مشخصاتش باعث شده با کلم بروکسل، کلم کالی، گل‌کلم و کلم بروکلی در یک گروه قرار بگیرد. از نظر ظاهری، روکولا گیاهی است با برگ‌های کوچک سبز و سفید، ارتفاع آن از ۲۰ تا ۱۰۰ سانتی‌متر متغیر است و برای فروش در مقیاس وسیعی کشت می‌شود. البته به شکل خودرو هم در طبیعت وجود دارد. در ادامه با خواص روکولا آشنا خواهید شد و نکاتی مفید درمورد نحوه استفاده و عوارض جانبی احتمالی آن خواهید آموخت.

حقایقی درباره خواص روکولا

خواص روکولا

روکولا سرشار از ویتامین‌های مختلف، مواد معدنی و آنتی اکسیدان است. از جمله مواد معدنی موجود در این گیاه می‌توان به کلسیم، پتاسیم، فسفر، منیزیم و سدیم اشاره کرد. انواع ویتامین B، فولیک اسید، ویتامین K، ویتامین E، ویتامین A، ویتامین C و… در رکولا به فراوانی یافت می‌شود. وجود روکولا در رژیم غذایی هفتگی بسیار مفید خواهد بود. وجود مواد مغذی مختلف از جمله آنتی‌اکسیدان ها، مواد شیمیایی گیاهی و کاروتنوئید باعث می‌شود تا روکولا انتخابی خاص‌ و مفیدتر از میان سبزیجات باشد.

کالری این سبزی اندک است و بر خلاف سبزیجات سبزبرگ دیگر، اُگزالات کمتری دارد. اگزالات، ماده‌ای شیمیایی است که مانع از جذب مواد معدنی در بدن می‌شود. به طور کلی روکولا دارای کالری اندک و مواد مغذی فراوان است.

مواد مغذی روکولا

دو فنجان (پیمانه) روکولا حدودا ۴۰ گرم وزن و تقریبا ۱۰ کالری دارد. در روکولا حدود یک گرم پروتئین و ۰.۳ گرم چربی هم موجود است. اگر دو فنجان از این گیاه را مصرف کنید:

  • ۲۰ درصد ویتامینA؛
  • بیش از ۵۰ درصد ویتامین K؛
  • ۸ درصد ویتامین C، فولات و کلسیم؛

مورد نیاز بدن را تأمین خواهید کرد. سیستمی موسوم به اندی (ANDI)، ارزش غذایی مواد مختلف را اندازه‌گیری می‌کند. در این سیستم، روکولا در میان ۲۰ ماده برتر از نظر ارزش غذایی قرار دارد. در این سیستم، ویتامین، مواد معدنی، کالری اندک و مواد شیمیایی گیاهی اندازه‌گیری می‌شوند. موادی که بتوانند با کالری اندک و در حجمی کوچک، مواد مغذی زیادی ارائه کنند در این سیستم جایگاه خوبی دارند.

در ادامه، اطلاعات دقیق‌تری از مواد مغذی موجود در روکولا آمده است.

  • کلسیم: این ماده در انعقاد خون مؤثر است. علاوه بر این در سلامت دندان‌ها، استخوان‌ها،ماهیچه‌ها و اعصاب هم نقش دارد.
  • پتاسیم: ماده معدنی و الکترولیت پتاسیم برای بهبود عملکرد قلب و اعصاب لازم است. وجود پتاسیم به انقباضات ماهیچه‌ای هم کمک می‌کند. ضمن اینکه از اثرات منفی سدیم موجود در بدن هم می‌کاهد و به خاطر همین ویژگی برای افراد مبتلا به فشار خون مفید است.
  • فولات: ویتامین B در تولید DNA و مواد وراثتی نقش دارد. به همین خاطر مصرف این ماده برای زنان باردار ضروری است. کمبود این ماده در بدن زنان باردار موجب مهره‌شکاف در نوزاد می‌شود.

تمام قسمت‌های روکولا اعم از ساقه، برگ و دانه خوردنی است و مانند جعفری برای رفع بوی بدن دهان هم استفاده می‌شود. می‌توانید این سبزی را به‌عنوان جایگزین کاهو و سبزیجات در انواع سالاد و غذاها استفاده کنید.

خواص روکولا برای سلامتی

خواص روکولا

مصرف روکولا مزایای بسیاری دارد. در ادامه به تعدادی از آنها اشاره شده است:

۱. درمان سرطان

در ۳۰ سال گذشته، علم ثابت کرده که مصرف میزان زیادی از سبزیجاتی که در خانواده کلم‌ها قرار دارند به کاهش احتمال ابتلا به سرطان کمک می‌کنند. از جمله سرطان‌های شاخصی که با مصرف کلم در رژیم غذایی تا حدودی قابل‌پیشگیری هستند، سرطان روده بزرگ و شُش است. وجود ماده‌ای سولفوردار موسوم به سولفورافان به سبزیجات خانواده کلم، رگه‌هایی از تلخی می‌دهد. ضمن اینکه این ماده، خواص مقابله با سرطان هم دارد.

مطالعات حاکی از آن است که روکولا توانایی متوقف کردن رشد ملانوما، سرطان پروستات، سرطان مری و سرطان لوزالمعده را دارد. پژوهشگران دریافته‌اند، سولوفورافان می‌تواند مانع از فعالیت آنزیم HDAC شود. این آنزیم در رشد سلول‌های سرطانی نقش دارد. این خاصیت روکولا و مواد دیگری که قابلیت متوقف کردن سولوفورافان را دارند، باعث می‌شود که در درمان سرطان‌های مختلف نقش مهمی ایفا کنند.

سبزیجات خانواده کلم مانند روکولا، بروکلی، شلغم، کلم کالی، گل‌کلم، کلم بروکسل، ترب سفید، کلم قمری، بروکولینی، آب تره و… در مبارزه و جلوگیری از وقوع سرطان مفید هستند. کلروفیل موجود در روکولا هم باعث می‌شود تا اثرات سرطان‌زای آمین‌های هتروسیکلیک که در هنگام کبابی کردن غذا در دمای بالا ایجاد می‌شوند، از بین برود.

۲. پیشگیری از پوکی استخوان

هر چقدر میزان ویتامین K در بدن کمتر باشد، احتمال شکستگی استخوان‌ها هم بیشتر می‌شود. ویتامین K در بدن به جذب کلسیم کمک می‌کند و مانع از خروج این ماده از طریق ادرار می‌شود. کلسیم هم برای تقویت استخوان‌ها ماده‌ای ضروری است. در هر دو فنجان روکولا، ۶۴ میلی‌گرم کلسیم وجود دارد. یکی از خواص روکولا تأمین کلسیم روزانه بدن با مصرف دو فنجان از این گیاه است.

۳. درمان دیابت‌ها

برگ‌های سبز روکولا حاوی آنتی‌اکسیدانی موسوم به لیپوئیک اسید هستند. این ماده می‌تواند سطح قند بدن را پایین بیاورد، حساسیت انسولینی (حساسیت به انسولین موجب می‌شود، بدن نیاز کمی به انسولین برای جذب قند خون داشته باشد) را افزایش دهد و از تغییراتی که استرس اکسیداتیو در بیماران مبتلا به دیابت ایجاد می‌کند، جلوگیری به عمل بیاورد. مطالعات نشان می‌دهد، لیپوئیک اسید باعث کاهش نوروپاتی محیطی و نوروپاتی اتونومیک در بیماران دیابتی می‌شود.

در بعضی پژوهش‌ها برای استفاده از اثرگذاری لیپوئیک اسید در بدن بیماران، این ماده را به شکل وریدی به رگ‌ها تزریق می‌کنند که البته مشخص نیست که این روش هم به اندازه مصرف روکولا اثرگذار است یا خیر.

۴. اثرات مثبت بر جسم و عملکرد ورزشی

 خواص روکولا - ورزش

یکی دیگر از خواص روکولا هم ایجاد امکان تنفس ماهیچه‌ها و دریافت اکسیژن در طول تمرینات ورزشی است. به نظر می‌رسد در تمرینات ورزشی طولانی، نیترات موجود در این گیاه به افزایش تحمل و طاقت بدن کمک می‌کند. محققان معتقدند مصرف این سبزی برای کسانی که به بیماری‌های قلبی-عروقی، تنفسی یا مرتبط با سوخت‌و‌ساز دچار هستند، به راحت‌تر شدن فعالیت‌های جسمانی کمک می‌کند. این افراد به خاطر کمبود اکسیژن نمی‌توانند در فعالیت‌های جسمانی به‌راحتی عمل کنند.

۵. تقویت سیستم ایمنی بدن

ویتامین‌ها و مواد معدنی موجود در روکولا باعث تقویت سیستم ایمنی بدن می‌شود. روکولا با وجود ماده مسی که دارد به تولید گلبول‌های سفید کمک می‌کند. ویتامین C هم در دفاع از سیستم ایمنی بدن نقش مهمی دارد. مصرف این ویتامین می‌تواند رادیکال های آزادی که خطرناک هستند و باعث بروز التهاب می‌شود قبل از ایجاد هر گونه آسیبی از بدن حذف کنند. روکولا حاوی مقادیر زیادی ویتامین C است و ضمن افزایش ایمنی بدن از وقوع سرطان هم جلوگیری می‌کند.

۶. مراقبت‌های قبل از تولد

بسیاری از گیاهان با برگ‌های سبز حاوی فولات هستند. روکولا هم حاوی فولات یا فولیک اسید است. این ماده می‌تواند از وقوع نقایص ذهنی در نوزادان جلوگیری کند. به همین خاطر، بهتر است، مادرانی که در انتظار تولد نوزاد هستند، در رژیم غذایی خود از روکولا استفاده کنند.

۷. افزایش سوخت‌وساز بدن

یکی دیگر از خواص روکولا وجود ویتامین‌های ب کمپلکس در آن است که باعث بهبود سوخت‌وساز بدن می‌شود. در ویتامین B کمپلکس، هشت نوع ویتامین B به طور یک‌جا وجود دارد. این مکمل می‌تواند به بهبود سوخت‌وساز بدن کمک کند. مثلا در تولید انرژی، ترکیب چربی‌ها، تولید گلبول‌های قرمز و فعالیت‌های دیگر مرتبط با فرایندهای سلولی و سوخت‌وساز بدن نقش مثبت ایفا می‌کند.

۸. تقویت دید چشم

وجود ماده کاروتنوئید در روکولا به تقویت بینایی کمک شایانی می‌کند. این ماده در روکولا به مقدار فراوانی وجود دارد و به کند شدن فرایند دژنراسیون وابسته‌به‌سن ماکولا می‌انجامد. با افزایش مصرف روکولا در رژیم غذایی می‌توان مانع از بروز این بیماری در سنین بالا شد.

۹. کاهش وزن

از مهم‌ترین خاص روکولا که احتمالا مورد علاقه شما هم هست، باید به کاهش وزن اشاره کرد. این گیاه دارای مواد مغذی بسیار اما کالری اندک است. این مواد می‌توانند بدن‌تان را سالم و در حالتی متعادل نگه دارند. مثلا وجود ویتامین A به تقویت دید و بینایی، دندان و استخوان‌ها کمک می‌کند. فلاونید موجود در روکولا هم مانند بسیاری دیگر از گیاهان از پوست، شُش‌ها و… محافظت می‌کند.

استفاده از روکولا در رژیم غذایی

خواص روکولا - رژیم غذایی

از خواص روکولا که بگذریم، استفاده از این سبزی در انواع ساندویچ‌ها، سالادها و غذاهای مختلف باعث طعم خوب آن می‌شود. می‌توانید با روغن زیتون خالص، نمک و فلفل و روکولا سالادی خوشمزه درست کنید. با اضافه کردن گوجه فرنگی یا گوجه گیلاسی، مرغ کبابی و گردو هم سالادی خوشمزه و مقوی و البته کم‌کالری در اختیار خواهید داشت. روکولا در سالادهایی که در آنها میوه‌هایی از خانواده توت و تمشک یا مرکبات وجود دارد هم گزینه خوبی خواهد بود. برای آماده کردن سُس پِستو هم می‌توان از روکولا به جای ریحان استفاده کرد. یادتان باشد، اگر این سبزی را بپزید، کمی از تندی طعم آن کم می‌شود. به این پیشنهادات دقت کنید:

  • چند برگ تازه از روکولا را به املت یا تخم مرغ هم‌زده خود اضافه کنید.
  • از برگ روکولا در تهیه آب‌میوه و اسموتی استفاده کنید.
  • برگ‌های روکولا را در روغن زیتون تفت بدهید و به آن کمی فلفل سیاه و پنیر پارمزان رنده‌شده اضافه و با سیب‌زمینی پخته میل کنید.

اگر اهل آشپزی هستید، حتما سه دستور غذایی زیر هم برایتان جالب خواهد بود:

پاستا و روکولا

۳۰۰ گرم پاستا، دو فنجان برگ روکولا، سه قاشق چای‌خوری آب‌لیمو، دو قاشق غذاخوری روغن زیتون، نصف فنجان پنیر رنده‌شده و نمک و فلفل به مقدار لازم آماده کنید.

  • روکولا و لیمو را در یک ظرف با هم ترکیب کنید؛
  • برای عطر و بوی بیشتر، کمی پوست رنده‌شده لیمو هم به ترکیب اضافه کنید؛
  • پاستا را آب‌کش کنید و روکولا را به آن اضافه کنید؛
  • نمک و فلفل بپاشید؛
  • به پاستا، روغن زیتون اضافه و ترکیب را مخلوط کنید. سپس روی آن پنیر پیتزا بریزید.

سالاد پنیری روکولا

دو فنجان برگ روکولا، برشی باریک از پنیر پارمیزان، یک عدد پیاز، سه قاشق چای‌خوری آب‌لیمو، نمک و فلفل به اندازه لازم آماده کنید.

  • روکولا، پیاز خردشده و پنیر را در یک کاسه ترکیب کنید.
  • آب‌لیمو را روی ترکیبات بریزید و بعد از اضافه کردن نمک و فلفل، سالاد را میل کنید.

سالاد سبز روکولا

یک فنجان روکولا، یک فنجان کاهو، جعفری، یک قاشق غذاخوری روغن زیتون، سه قاشق چای‌خوری آب لیمو و نمک و فلفل تهیه کنید.

  • برگ‌های روکولو و کاهو را ترکیب کنید.
  • روغن زیتون و آب‌لیمو را هم به ترکیب اضافه کنید.
  • برای طعم بهتر، نمک و فلفل هم فراموش نشود.
  • با جعفری‌های خردشده، سالاد را تزئین کنید.

عوارض مصرف روکولا

اگر قصد استفاده از رژیم غذایی خاصی را دارید، باید دقت کنید که تمام مواد لازم برای سلامت بدن در آن جای داشته باشد. اگر از رقیق‌کننده‌های خون مانند وارفارین استفاده می‌کنید، بهتر است بی‌مقدمه و ناگهانی میزان ویتامین K موجود در رژیم غذایی‌تان را کم و زیاد نکنید. چون این ویتامین در انعقاد خون نقش دارد.

اگر در استفاده از روکولا به اندازه مناسب در تهیه آب‌میوه‌ها توجه نشود، این بی‌دقتی می‌تواند باعث تبدیل نیترات به نیتریت و آسیب رسیدن به بدن شود. در صورتی‌ که به بیماری‌های قلبی و عروقی دچار هستید و می‌خواهید رژیم غذایی حاوی مقادیر زیادی از نیترات را آغاز کنید، حتما با پزشک مشورت کنید. یادتان باشد رژیم غذایی با نیترات بالا با موادی مانند نیترات ارگانیک، نیتروگلیسیرین یا نیتراتی که برای درمان مشکلاتی نظیر آنژین صدری استفاده می‌شود، تداخل دارد. واردنافیل، سیلدنافیل سیترات و تادالافیل از جمله داروهایی هستند که احتمال دارد مصرف روکولا همراه با آنها مناسب نباشد.






بررسی سامانه اعتبارسنجی میزانتو؛ با میزانتو ریسک مالی را به حداقل برسانید | چطور


















آخرین دیدگاه‌ها